่นๆ แทบจะไม่รู้เรื่องนี้เลย นี่จึงทำให้หลิงหลานผ่านวิกฤติไปได้อีกครั้ง
การถอยร่นของผู้ควบคุมหุ่นรบระดับราชันได้เว้นระยะห่างกับหลิงหลานแล้ว หุ่นรบของหลิงเซียวหายตัวไปอีกครั้ง เวลาเดียวกันก็ปรากฏตัวขึ้นที่ด้านหน้าหุ่นรบของหลิงหลาน ร่างมหึมาของหุ่นรบ Belief กำบังหุ่นรบของหลิงหลานไว้จนหมด ตอนนี้หลิงเซียวถึงค่อยวางใจในที่สุด
“ยังขยับได้สินะ!” หลิงเซียวพลันเอ่ยปากถาม
“แน่นอนครับ ต่อให้ต่อสู้อีกก็ไม่มีปัญหา ขอแค่อย่าให้มีสัตว์ประหลาดอย่างหุ่นรบระดับราชันมาก็พอ” หลิงหลานรู้ดีว่าคนที่พ่อของเธอถามก็คือเธอ ดังนั้นเลยตอบกลับไปทันที
เห็นได้ชัดว่าคำตอบของหลิงหลานไม่มีความรู้สึกเคารพยำเกรงเท่าไหร่นัก นี่ทำให้หลี่หลานเฟิงที่นั่งอยู่ในหุ่นรบตัวเดียวกันตกตะลึงอีกครั้ง เขามองหลิงหลานอย่างอึ้งๆ สงสัยว่าทำไมหลิงหลานถึงใช้ท่าทีแบบนี้ตอบนายพลหลิงเซียว
“สัตว์ประหลาด? ใช้คำนี้กับหุ่นรบระดับราชัน เธอมองเขาสูงส่งเกินไปแล้ว” ไม่นึกเลยว่าหลิงเซียวที่อ่อนโยนมาตลอดก็กล่าวคำพูดเยาะหยันเสียดแทงแบบนี้เป็นเหมือนกัน “ฉันจะให้เธอดูว่า พออยู่ต่อหน้าหุ่นรบขั้นเทวะแล้ว หุ่นรบทุกตัวก็เป็นแค่มดทั้งนั้น”
สิ
