ายแค่ต้องส่งข้อความขอความช่วยเหลือไปให้พ่อก็พอแล้ว” หลิงหลานได้ยินคำกล่าว หน้าผากที่เดิมทีเต็มไปด้วยเหงื่อก็หลั่งเหงื่อออกมาเยอะมากอีกครั้งในชั่วพริบตา ไม่นึกเลยว่าเสี่ยวซื่อจะทำพลาดท่ามกลางความเร่งด่วน เลือกหนทางที่ยากที่สุด ลองคิดดูสิ หุ่นรบที่พ่อของเธอขับคือหุ่นรบขั้นเทวะ ถ้าเกิดโปรแกรมออปติคัลคอมพิวเตอร์หลักของหุ่นรบขั้นเทวะถูกเจาะได้ง่ายขนาดนั้น มันยังเป็นหุ่นรบขั้นเทวะอีกเหรอ?
คำพูดของหลิงหลานทำให้เสี่ยวซื่อตัวแข็งทื่อทันที เขาพลันพบว่าตัวเองทำเรื่องโง่เง่าไปแล้ว ใช่แล้ว เขาแค่ต้องบอกพิกัดของพวกเขากับข่าวเรื่องที่ตกอยู่ในอันตรายให้พ่อเท่านั้นก็ได้แล้วไม่ใช่เหรอ? ไม่จำเป็นต้องทำการพูดคุยกับอีกฝ่ายเลยนี่นา…
ที่แท้ เสี่ยวซื่อที่ชินกับการเจาะเข้าไปในหุ่นรบของฝ่ายตรงข้าม เชื่อมต่อช่องสื่อสารของอีกฝ่ายเพื่อทำการสื่อสารโดยตรง กลับนึกไม่ถึงเลยว่าเขาแค่ส่งข้อความก็สามารถทำให้หลิงเซียวมุ่งหน้ามาช่วยชีวิตได้แล้ว…
“ลูกพี่ ฉันจะส่งข้อความเดี๋ยวนี้ล่ะ” เสี่ยวซื่อเสียใจจนไม่กล้ามองตาของหลิงหลานเลย เขาจะต้องโดนลูกพี่ดูถูกอย่างแน่นอน ทำไมเขาถึงโง่ขนาดนี้นะ? ในใจเสี่ยวซื่อขมุกขมัวชั่วขณะ อนา
