ช่นนี้ พวกเขาไม่มีโอกาสชนะใดๆ เลย
ภายในกองบัญชาการภาคพื้นดิน เมื่อเห็นหลิงเซียวปรากฏตัวขึ้นฉับพลัน ผู้บัญชาการตบหน้าตัวเองแรงๆ ทันที ความเจ็บปวดแสนสาหัสทำให้เขาได้สติ ก่อนจะหัวเราะขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง ทว่าดวงตาสองข้างกลับเริ่มแดงฉาน เขาเอ่ยพึมพำกับตัวเองว่า “เป็นนายพลหลิงเซียวจริงๆ ด้วย เขามาแล้ว เขามาแล้ว ชัยชนะต้องเป็นของสพันธรัฐหัวเซี่ยเรา” ประโยคสุดท้าย เขาแผดเสียงตะโกนออกมา เห็นได้ว่าเขาต่อสู้ในสนามรบครั้งนี้อย่างทรมานยากลำบากและอัดอั้นตัวใจมาก ทว่าเวลานี้ ในที่สุดก็ระบายออกมาได้แล้ว
เสียงของเขาเรียกสติทหารทุกคนในกองบัญชาการ พวกเขากระโดดโลดเต้นกู่ร้องท่ามกลางความยินดีอย่างเหลือล้น ภายในช่วงเวลาไม่กี่นาทีสั้นๆ พวกเขาเปลี่ยนจากความสิ้นหวังมาเป็นความหวัง มีทหารหลายคนที่หัวใจไม่แข็งแรงพอ นั่งแข็งทื่ออยู่บนพื้น ลุกขึ้นมาไม่ได้ท่ามกลางเสียงหัวเราะและร้องไห้ไปชั่วขณะหนึ่ง
หลิงเซียวมาถึงสถานที่เกิดเหตุ จุดแรกที่สายตาทอดมองลงไปก็คือตำแหน่งที่หลิงหลานอาศัยอยู่ เมื่อเห็นว่าเขตที่พักอาศัยสับสนอลหม่าน มีควันโขมงขึ้นมาทั่วทุกสารทิศ แววตาของเขาก็เย็นเยียบโดยพลัน รู้ว่าเขายังคงมาช้าไปก้าวหนึ่ง
ในใจหลิงเซีย
