วงยิงใส่โล่แสงของเขตที่พักโดยไม่มีความปรานีเลยแม้แต่น้อย โล่แสงถูกทำลายลงฉับพลัน ลำแสงไม่ได้ถูกลดทอนลงเท่าไหร่นัก พริบตาเดียวก็ยิงถล่มข้างในเขตที่พัก ก่อนจะเห็นอาคารหลายหลังถูกลำแสงสีดำม่วงนั้นกลืนกินเข้าไปทันที เขตที่พักที่แต่เดิมเงียบสงบสวยงามพลันถูกกลืนกินไปหนึ่งในสิบ
ถังอวี้เห็นดังนั้น น้ำตาก็ไหลรินอย่างคับแค้นใจ เขาเหมือนกับมองเห็นฉากที่นักเรียนด้านในหายวับไปตามขี้เถ้าที่ปลิวหายควันมลายสิ้นในชั่วพริบตาที่ลำแสงยิงใส่ หัวใจของเขาปวดร้าวอย่างรุนแรงขึ้นมา
“พื้นที่ค่อนข้างใหญ่อยู่นะเนี่ย…” หุ่นรบระดับราชันดูหมิ่น ตั้งกระบอกกลมขึ้นมาอีกครั้ง เล็งไปยังเขตที่พัก เตรียมพร้อมเส้นทางแห่งความตายรอบสอง
“บัดซบ หยุดมือนะ!” ถังอวี้คลุ้มคลั่งแล้ว เขาขับหุ่นรบพุ่งเข้าไปหาหุ่นรบระดับราชันตัวนั้นโดยไม่ลังเลเลยสักนิดเดียว ต่อให้รู้อยู่แก่ใจว่าเป็นการส่งตัวเองไปตาย เขาก็ไม่อาจเบิกตามองเด็กเหล่านั้นตายอยู่ที่นี่ได้….
“รนหาที่ตายจริงๆ!” หุ่นรบระดับราชันเห็นหุ่นรบไพ่ราชาตัวหนึ่งพุ่งเข้ามาอย่างไม่กลัวตาย พยายามหยุดยั้งเส้นทางแห่งความตายของเขาไว้ เขาเหนี่ยวไกปืนด้วยรอยยิ้มหยัน และลำแสงสีดำม่วงสายหนึ่งก็ยิ
