ียบเชียบ
หุ่นรบระดับราชันเห็นว่าปืนใหญ่ลูกเดียวก็กำจัดหน่วยรบหุ้มเกราะภาคพื้นดินของฝ่ายไปได้เกือบหนึ่งในหกส่วน เขาก็พยักหน้าด้วยความพอใจ “ยอดเยี่ยมจริงๆ นี่สิค่อยเป็นคุณค่าตัวตนของผู้ควบคุมหุ่นรบระดับราชันอย่างพวกเรา…”
พอกล่าวจบ หุ่นรบระดับราชันก็รักษาความสมดุลของให้หุ่นรบตัวเอง ตั้งกระบอกทรงกลมขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้เป้าหมายของเขาคือเขตที่พักซึ่งเวลานี้กำลังส่องแสงสะดุดตาอยู่ห่างออกไปจากด้านหลังหน่วยรบหุ้มเกราะหลายลี้…
“ล่อเป้าดีจริงๆ!” ผู้ควบคุมระดับราชันเลียริมฝีปากด้วยความตื่นเต้น ขอเพียงทำลายที่นั่นจนย่อยยับก็หมายความว่าภารกิจของพวกเขาสำเร็จไปครึ่งหนึ่งแล้ว ชาวหัวเซี่ยพวกนั้นน่าตลกชะมัด คิดว่าตัวเองฉลาดสร้างโล่แสงเขตแดนแบบนี้ออกมา ไม่ต้องให้เขาสิ้นเปลืองความคิดก็หาเป้าหมายที่พวกเขาต้องโจมตีเจอ แม่งโคตรประหยัดแรงหมดห่วงไปเลย
ถังอวี้ที่เพิ่งจะพาพวกอาจารย์หลบวิถีลำแสง เห็นทิศทางที่กระบอกทรงกลมเล็งไป ก็อดร้องโหยหวนขึ้นมาไม่ได้ “หยุดนะ! ไอ้สารเลว!” เขาขับหุ่นรบ พยายามบินเข้าไปขัดขวาง แต่ก็ช้าไป ฝ่ายตรงข้ามเหนี่ยวไกแล้ว ลำแสงสีดำม่วงอีกสายสาดออกมาจากในกระบอกกลม…
‘ตูม!’ ลำแสงสีดำม่
