ลัง ใบหน้าแย้มยิ้มดุร้าย เห็นชัดว่าหมายใจจะตีซ้ำหมาจมน้ำอย่างไร้ปรานี
เห็นดังนั้น ลวี่หยางกลับส่ายศีรษะเบา ๆ แล้วจึงประสานมือทำมุทรา
แสงเร้นบังเกิดแห่งเทพมารดา!
“อะมิถาพุธ ท่านลวี่โปรดอย่าขัดขืนอีกเลยกระมัง？”
เดิมทีจุนเจ่อเว่ยมอโถคิดจะเจรจาอย่างเมตตา ทว่าพอเห็นแสงขาวละลานตาฟุ้งกระจายจากลวี่หยาง สีหน้าก็แปรเปลี่ยนฉับพลัน
“นี่มัน…!？”
วาจายังไม่ทันสิ้น ก็เห็นพลังหยางในตัวบุรุษสามคนแปรกลับอย่างฉับพลัน กลายเป็นร่างมารดาแห่งพลังจันทรา หยุดนิ่งกลางเวหา
ทันใดนั้น…
ปัง!ปัง!ปัง!
“อ๊ากกก!!!”
เสียงกรีดร้องของเว่ยมอโถจุนเจ่อจมหายไปท่ามกลางเสียงระเบิด พุทธะแห่งแสงตะเกียงเขียวพลันสลายไปสิ้น พระยายมราชทรงฤทธิ์สามตนกลายเป็นดอกไม้ไฟสามสาย
ลวี่หยางเห็นดังนั้นก็กระหยิ่มใจ มิรอช้า เขาสะบัดแขนเสื้อใหญ่ตวัดร่าง แยกเก็บแขนขาขาดของพระยายมราชทรงฤทธิ์ทั้งสามไว้หมด คิดไว้ว่าจะนำไปเลี้ยงดาบอเวจีในภายหลัง เผื่อมันจะได้คุณสมบัติพิเศษต่อพุทธะบ้าง เช่นนี้ย่อมเป็นวัตถุดิบชั้นดีโดยแท้
แล้วจึงหันไปมองกุมารมากสมบัติกับพวก
กลับเห็นยิ้มเหี้ยมของพวกมากสมบัติแข็งค้างไปสิ้น เพิ่งจะยังตามเว่ยมอโถจุนเจ่อบุกนำหน้า
ผลคือ ตอนนี้เว่ยมอโถ…ไม่อยู่แล้ว
พวกเขาโดยพลัน ตกอยู่กลางวงล้อมของเจินเหรินฝ่ายเจียงเป่ยทุกทิศ
“มัวยืนบื้ออยู่ไย ลงมือ!”
ลวี่หยางหัวร่อเสียงดังลั่น:
“สหายนักพรตมากสมบัติครานี้มีผลงานใหญ่หลวงนัก ครั้งนี้เจ้าลำบากยิ่ง
