วนั้นตกตะลึงจนหยุดชะงักการโจมตีในมือ คุมเชิงกับพวกหลี่ซื่ออวี๋กลางอากาศละก็ พวกเขาคงไม่สามารถได้รับโอกาสพักหอบหายใจช่วงเวลาสั้นๆ
และการต่อสู้ในครั้งนี้ก็ทำให้พวกเขาสามคนรู้ว่าพวกเขาห่างชั้นกับผู้ควบคุมหุ่นรบระดับพิเศษที่มีประสบการณ์โชกโชนมาก เริ่มแรกหากไม่ได้การปกป้องอย่างสุดชีวิตของหลี่หลานเฟิงละก็ บางทีในหมู่พวกเขาสามคนอาจจะมีคนถอนตัวออกจากสนามรบไปแล้ว ทว่าต่อให้เป็นเช่นนี้ หลี่หลานเฟิงที่รับหน้าที่เป็นผู้โจมตีหลักมาโดยตลอดก็ยังถูกสอยร่วงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้อยู่ดี…
หลี่ซื่ออวี๋จ้องมองหุ่นรบระดับพิเศษตรงหน้า ในใจลอบเคืองแค้นที่ตนเองไร้ความสามารถ เขาช่วยเหลือญาติผู้พี่คนโตของเขาไม่ได้แล้ว และก็ช่วยหลี่หลานเฟิงลูกหลานตระกูลหลี่เหมือนกันไม่ได้ด้วย ถ้าหากความสามารถในการควบคุมหุ่นรบของเขาเก่งกาจกว่านี้อีกหน่อย หลี่หลานเฟิงก็คงไม่ต้องปกป้องพวกเขาจนถูก...หลี่ซื่ออวี๋หวังเพียงอย่างเดียวว่า ลำแสงสองสายในตอนสุดท้ายนั้นจะยิงไม่โดนหลี่หลานเฟิง ถึงแม้เขาจะรู้สึกว่าความหวังที่เกินตัวเช่นนี้แทบจะเป็นไปได้น้อยเหลือเกิน…
เช่นเดียวกัน ขณะที่หานจี้จวินที่หอบหายใจแรงในห้องคนขับได้พักผ่อนระยะเวลา
