อทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว
……
เมื่อวิ่งตะบึงอย่างบ้าคลั่งมาตลอดทาง หลี่หลานเฟิงจึงเป็นคนแรกที่มาถึงท่าส่งตัวของส่วนหาง เมื่อมาถึงทางออก สิ่งที่ปรากฏเข้ามาในสายตาทันทีก็คือ หลิงหลานกำลังบังคับหุ่นรบไล่ตามยานรบอย่างสุดชีวิต เวลานี้เขาห่างออกไปประมาณ 10 เมตรแล้ว ดูเหมือนคล้ายกับสามารถขึ้นยานได้สำเร็จทันที แต่หลี่หลานเฟิงกลับพบว่า พลังงานของหุ่นรบของหลิงหลานดูเหมือนจะไม่มั่นคงอยู่บ้าง ราวกับกำลังจะหมดก็ไม่ปาน ความเร็วก็ไม่อาจรักษาให้คงที่ไว้ได้ บางครั้งเร็ว บางครั้งช้า ส่งผลให้หลิงหลานไม่อาจเข้ามาใกล้ยานรบได้อีกก้าว
หลี่หลานเฟิงพลันเกิดความกังวลใจขึ้นมาท่ามกลางความตื่นเต้นยินดี เขากลัวว่าท้ายที่สุดกระต่ายไม่อาจไล่ตามทัน เขาเหลือบมองสภาพแวดล้อมรอบๆ ปากช่องทาง เมื่อพบว่าด้านนอกสุดมีราวจับอยู่อันหนึ่ง คาดว่าเป็นอุปกรณ์ช่วยเหลือให้หุ่นรบที่บินด้วยความเร็วสูงใช้ร่อนลงในยานรบอย่างรวดเร็ว เขาบังคับหุ่นรบให้มาที่ทางเข้าก่อนจะรู้สึกได้ถึงแรงดูดมหาศาลสายหนึ่งซึ่งดูดหุ่นรบออกไปจากยานรบ เขาถูกเหวี่ยงออกไปในพริบตาก่อนจะคว้าราวจับตรงส่วนหางไว้อย่างแน่นหนา ขณะเดียวกันก็เปิดใช้แรงยึดข้างใต้เท้าทั้งสองข้างของหุ่นรบ ให้หุ่นรบอยู่อย่างมั่นคง
หลี่หลานเฟิงทำทั้งหมดนี้แล้วก็เชื่อมต่อช่องสื่อสาร ตะโกนดังลั่นว่า “กระต่าย พยายามเข้านะ!” เขาชะโงกตัวออกมาด้วยความใจกล้า ยื่นมือขวาออกมาอย่างสุดความสามารถ พยายามคว้าหุ่นร
