บของกระต่ายที่อยู่ใกล้มากตรงหน้านี้
กระต่ายน่าจะได้ยินเสียงของเขา หลี่หลานเฟิงเห็นกระต่ายพยายามยื่นมือขวาของเขาออกมาอย่างสุดกำลัง หมายจะคว้ามือของเขาไว้…
มือขนาดใหญ่ของแขนเหล็กทั้งสองข้างเข้าใกล้กันมากขึ้นเรื่อยๆ ในตอนที่กำลังจะคว้าได้นั้น เครื่องยนต์ที่ส่งเสียงดังสนั่นของหุ่นรบกระต่ายพลันดับไปในพริบตา ถึงแม้ช่วงเวลาสุดท้ายกระต่ายจะกระโจนขึ้นมาข้างหน้าอย่างสุดความสามารถ นิ้วมือของพวกเขาเกี่ยวเข้าหากันเพราะเหตุนี้ได้แล้ว แต่น้ำหนักมหาศาลของหุ่นรบ รวมถึงแรงสะท้อนจากการบินด้วยความเร็วสูง เรี่ยวแรงของนิ้วมือไม่อาจแบกรับไหวได้จริงๆ พริบตาที่นิ้วมือของพวกเขาเกี่ยวกระหวัดกัน มันก็ถูกสลัดออกไปอีกครั้ง
หลี่หลานเฟิงเห็นหุ่นรบของกระต่ายหยุดอยู่ตรงนั้นก่อนจะร่วงลงไป เขาบังคับหุ่นรบให้พุ่งไปทันทีโดยไม่ครุ่นคิดเลยสักนิดเดียว กระโดดออกมาจากปากทางขึ้นยานรบ กอดแขนขวาของหุ่นรบกระต่ายที่กำลังจะตกลงไปไว้แน่น…
“กระต่าย ฉันจะไม่ปล่อยมืออีกแล้ว” หลี่หลานเฟิงจำได้เพียงว่าเขาเอ่ยด้วยรอยยิ้มเช่นนี้ เขารู้ความหมายที่แท้จริงของคำพูดประโยคนี้ของเขาว่าคืออะไร เมื่อเจ็ดปีก่อนเขาเคยทอดทิ้งกระต่ายเองครั้งหนึ่ง แต่ว่านับจากนี้เป็นต้นไป เขาจะไม่ปล่อยมืออีกแล้ว!
หลี่หลานเฟิงคิดว่าเขากับกระต่ายจะร่วงลงไปยังฐานที่มั่นซวิ่นหลงด้วยกันนั้น ในตอนที่ร่วมเป็นร่วมตายนั้น เขากลับรู้สึกว่าหุ่นรบของตัวเองถูกพลังมหาศาลสายหนึ่งฉุด
