บทที่ 218 สวามิภักดิ์แด่พุทธะ
ภายในด่านจาหลง
ในศึกใหญ่ก่อนหน้านี้ กลิ่นเลือดโสมมจากวิญญาณผู้ฝึกลมปราณที่เจินเหรินอิ๋นซานใช้สังเวยค่ายกลได้ถูกชำระจนหมดสิ้นแล้ว ทำให้ค่ายกลกลับคืนสู่สภาพสมบูรณ์อีกครั้ง ด้วยเหตุนี้ เหล่าเจินเหรินทั้งหลายจึงรู้สึกเบาใจไม่น้อย
ยกเว้นเพียง…กุมารมากสมบัติ เพราะในยามนี้เขาได้ถูกโดดเดี่ยวอย่างเห็นได้ชัดแล้ว แม้เจินเหรินห้าธาตุจะไม่เอ่ยคำใดออกมา แต่ในใจก็ยังอดระแวงไม่ได้ ว่าเขาอาจเป็นสายลับของนิกายมาร
กุมารมากสมบัติจึงอึดอัดเป็นฟืนเป็นไฟในอก ไม่มีทางระบาย เขายอมรับว่าสาเหตุการตายของเฒ่าตกมังกร อาจมีตนเข้าไปเกี่ยวข้องนิดหน่อยก็จริง
แต่ก็เพราะนิกายมารร้ายกาจเกินไป ตนเผลอหลงกลเท่านั้น!
เขาจะเป็นสายลับได้อย่างไร? ในเมื่อเมื่อก่อนยังเคยถูกนิกายมารจับตัวไป ความแค้นกับนิกายมารน่ะ…ถึงขั้นเลือดไหลเป็นธารเลยนะ!
ทุกคนก็รู้เหตุรู้ผลกันทั้งนั้น แต่…ความลำเอียงในใจคนนั้นคือขุนเขาใหญ่ เมื่อความเห็นฝังหัวได้ก่อตัวขึ้นแล้ว ไม่ว่าเขาจะชี้แจงสักเท่าไร ก็ยากจะทลายลงได้ สุดท้ายจึงต้องมุ่งหน้าไปหาจอมกระบี่เสวียนเถี่ย อย่างไรเสีย ท่ามกลางเจินเหรินทั้งหลาย ก็มีเพียงเขาคนนี้ที่เพิ่งมาถึง
ย่อมไม่ตั้งแง่รังเกียจ และคงพอพูดคุยได้บ้าง
ส่วนการเข้าหาผู้ฝึกกระบี่นั้น กุมารมากสมบัติก็ช่ำชองไม่น้อย แค่ชมกระบี่ของเขาก็พอแล้ว “สหายนักพรต ข้าขอลูบกระบี่ของท่านสักหน่อยจะได้หรือไม่?”
กุมารมากสมบั
