พวก D1 ไม่ได้เอาแต่นั่งเฉยๆ พวกเขาติดต่อ D2 กับ D3 สองคนที่อยู่ในฐานที่มั่นลับมาโดยตลอด ทว่าพวกเขาติดต่อไม่ได้เลยตั้งแต่ต้นจนจบ ถึงแม้ว่าทางคลังเก็บของจะส่งข่าวดีมาครั้งแล้วครั้งเล่า แต่อารมณ์ของพวกเขากลับย่ำแย่ขึ้นเรื่อยๆ
พวกเขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติรางๆ เกรงว่าฐานที่มั่นลับจะเกิดเรื่องแล้ว ทุกครั้งที่คิดถึงความเป็นไปได้นี้ ในใจพวกเขาก็นึกเสียใจภายหลังว่า ทำไมตอนที่ D2 ยื่นคำขอ พวกเขากลับลุ่มหลงในผลการรบที่กำลังจะมาถึงมือ ไม่ได้ดึงตัวผีซวีไปยังฐานที่มั่นลับทันที?
พวกเขายิ่งลอบคับแค้นใจที่กองทัพสหพันธรัฐลงมือได้แยบยล ใช้วิธีการส่งเสียงทางบูรพาโจมตีทางประจิมแบ่งกำลังของพวกเขา ทำลายสถานการณ์การรบที่เดิมทีต้องได้รับชัยชนะอย่างแน่นอนของพวกเขา
“นายว่า D2 กับ D3 จะเกิดเรื่องแล้วหรือเปล่า” บรรยากาศเงียบสนิททำให้ D10 ที่มีอายุน้อยที่สุดสะกดกลั้นอารมณ์ไม่ไหว อดเอ่ยปากถามขึ้นมาไม่ได้
ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับเป็นความเงียบงันของทุกคน เมื่อเห็นอารมณ์ของทุกคนแย่ลงเรื่อยๆ D1 ก็ปลุกเร้าจิตใจเอ่ยคัดค้านเสียงดังลั่นว่า “เป็นไปไม่ได้ เราติดต่อกันเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว ตอนนั้น D2 บอกว่าทุกอย่างปกติดี ผู้บุกรุกถูกหน่วยหุ่นรบขัดขวางไว้ได้ ส่วนคาร์เตอร์กับพีทก็ได้เปรียบอย่างต่อเนื่องเหมือนกัน”
“งั้นทำไมไวรัส T ถึงไม่ระบาดล่ะ?” ในที่สุด D10 ก็ถามคำถามที่อยู่ในใจทุกคนออกมา อ้างอิงจากรายงานของ D2 เมื่อครึ่ง
