เวลานี้เอง เสี่ยวซื่อที่ไปจากหลิงหลานเพื่อจัดการไวรัส T ได้กลับมาแล้ว เขาพลันปรากฏตัวขึ้นในห้วงจิตใจของหลิงหลาน
หลิงหลานเห็นเสี่ยวซื่อโผล่มาก็รู้ว่าเสี่ยวซื่อจะต้องจัดการไวรัส T แล้ว แต่ไวรัส T มีพลังทำลายล้างต่อโลกเสมือนจริงของสหพันธรัฐมากเกินไปจริงๆ หลิงหลานยังคงอดเอ่ยถามไม่ได้ “จัดการไวรัส T หรือว่าดอกไม้โลกาวินาศแล้วสินะ”
เสี่ยวซื่อพยักหน้าด้วยรอยยิ้มกริ่มและกล่าวว่า “อื้อๆ จัดการเรียบร้อยหมดแล้ว”
“แน่ใจนะว่าไวรัส T จะไม่โผล่ขึ้นมาในโลกเสมือนจริงอีก?” หลิงหลานไล่ถามต่อด้วยความเป็นห่วง
“อื้อๆ ขอเพียงลูกพี่ไม่อยากเห็น ไวรัส T ก็จะไม่ปรากฏตัวขึ้นที่นี่” ดวงตาดำสนิทของเสี่ยวซื่อพลันส่องประกาย ตอบกลับด้วยสีหน้าเด็ดขาด
หลิงหลานค่อยวางใจ ทว่าตอนที่เธอไม่ได้สังเกตนั้น เธอไม่เห็นเสี่ยวซื่อก้มหน้าลงและเม้มปากลอบยิ้ม
เสี่ยวซื่อย่อมต้องลอบยิ้มอยู่แล้ว เขาแค่บอกว่าหลิงหลานไม่อยากเห็น ไวรัส T ก็จะไม่ปรากฏตัวขึ้นอีก แต่ถ้าเกิดหลิงหลานอยากเห็นละก็ อยากให้ไวรัส T ปรากฏตัวเมื่อไหร่ก็ได้ทั้งนั้น…
ถูกต้อง เขา…เสี่ยวซื่อได้ย้ายไวรัส T หรือก็คือดอกไม้โลกาวินาศนั่นเข้าไปในมิติการเรียนรู้ของเขาเพื่อทำการเพาะเลี้ยงอย่างเต็มที่ เสี่ยวซื่อคิดว่าไวรัสจะดีหรือไม่นั้นต้องดูว่าผู้ใช้คือใคร นอกจากนี้ ไม่ง่ายเลยที่จะได้เห็นของที่เกี่ยวข้องกับระบบดาวแมนโดรา เสี่ยวซื่อกำจัดมันไม่ลงเหมือนกัน…
ควรรู้เอาไว้อาจารย์ใ
