นมิติการเรียนรู้รังเกียจที่เขาเด็กเกินไป ไม่ยอมพูดคุยกับเขามากนัก และเรื่องราวในชีวิตจริงของหลิงหลานก็มีมากมาย เลยไม่ได้มาคุยเล่นเป็นเพื่อนเขาบ่อยๆ ส่วนในโลกเสมือนจริง นอกจากออปติคัลคอมพิวเตอร์น้อยบนยานบินลำนั้นที่มีการวิวัฒนาการในเบื้องต้นแล้ว เขายังไม่เคยเจอตัวตนทางปัญญาตัวใหม่ที่มีความคิดเป็นของตัวเองจากทั่วทั้งโลกเสมือนจริงเลย…ใช่แล้ว เสี่ยวซื่อรู้สึกเหงา
เสี่ยวซื่อออกไปจากห้วงจิตใจของหลิงหลานด้วยความตื่นเต้น วินาทีต่อมาเขาก็มาถึงมิติที่ถูกล็อกไว้แห่งหนึ่งในมิติการเรียนรู้ ในนั้นมีเด็กทารกกำลังนอนหลับใหลอยู่กลางอากาศ ร่างของเขาถูกเส้นสีขาวและสีดำนับไม่ถ้วนเชื่อมติดกันไว้ อีกปลายฝั่งหนึ่งของเส้นพวกนี้จมหายเข้าไปในความมืดอันไร้ที่สิ้นสุดของมิติแห่งนี้ มองไม่เห็นจุดสิ้นสุดชั่วนิรันดร์
ร่างของเสี่ยวซื่อกระพริบอีกครั้งก็ลอยมาถึงข้างกายทารก เขายื่นนิ้วไปแตะแก้มนุ่มนิ่มของอีกฝ่ายอย่างสงสัยใคร่รู้ คิ้วงดงามของทารกตัวน้อยที่ถูกคนรบกวนขมวดเข้าหากันโดยพลัน ปากเล็กๆ สีแดงสดเม้มขึ้นด้วยความโกรธเกรี้ยว ดูเหมือนว่าเขารำคาญที่มีคนมารบกวนการนอนหลับของเขามากๆ
“เจ้าหนู นอนหลับเหมือนหมูตายเลย นายรอดมาได้ก็ต้องขอบคุณพี่เสี่ยวซื่อของนายนะ…อืม นายเป็นคนที่ฉันช่วยไว้ ก็ควรให้ฉันเป็นคนตั้งชื่อสิ เรียกว่าอะไรดีนะ? เสี่ยวโม่ (สิ้นโลกน้อย)? เสี่ยวซื่อ (โลกใบน้อย)? ไม่ได้ เสี่ยวซื่อฟังเหมือนกับชื่อเสี่ยวซื
