่อ (สี่น้อย) ของฉัน นั่นเป็นชื่อที่ลูกพี่ตั้งให้ฉัน เป็นชื่อเรียกของฉันคนเดียวเท่านั้น” เสี่ยวซื่อเอ่ยด้วยความไม่พอใจ นัยน์ตากรอกไปมาแฝงร่องรอยการกลั่นแกล้งอย่างชัดเจน “ฉันตัดสินใจแล้ว จะเรียกนายว่าเสี่ยวฮัว (ดอกไม้น้อย)…เสี่ยวฮัว นายต้องรีบโตแล้วตื่นขึ้นมาไวๆ นะ ต่อไปอยู่กับฉันแล้ว ฉันรับรองว่าจะให้นายกินดีอยู่ดี จำเอาไว้ว่าต่อไปฉันก็คือลูกพี่ของนาย หลังจากนี้นายต้องเรียกฉันว่าพี่เสี่ยวซื่อ!” เสี่ยวซื่อประกาศอย่างภาคภูมิใจ
เวลานี้ทารกน้อยที่กำลังนอนหลับไม่รู้เลยว่า เขาถูกเสี่ยวซื่อที่นิสัยไม่ดีตั้งชื่อที่เชยโคตรๆ ไว้ในตอนที่เขายังไม่ตื่น จนกระทั่งเขาโตขึ้นมาเข้าใจถึงความเลวร้ายของชื่อนี้ เขาก็ประท้วงอย่างรุนแรงต่อหน้าลูกพี่หลานโดยไม่ลังเล ถึงค่อยกู้หน้ากลับมาได้สำเร็จและได้ชื่อใหม่มาครอบครอง
เสี่ยวซื่อมองทารกน้อยที่กำลังหลับใหล รู้สึกอารมณ์ดีสุดขีด เขาพยักหน้าอย่างพึงพอใจ พบว่าอนาคตมีความหวังแล้ว…
เสี่ยวซื่อที่กำลังจมอยู่ในห้วงวันเวลาที่สวยงามในอนาคตจนไม่อาจถอนตัวนั้น จู่ๆ ก็เงยหน้าขึ้นมาฉับพลัน เขาขมวดคิ้ว เนื่องจากสัมผัสได้ถึงผีซวีคนหนึ่งที่เดิมทีควรอยู่ในหลุมพรางทางฝั่งนั้นกำลังเข้ามาใกล้ตำแหน่งของลูกพี่เขาอย่างรวดเร็วในชั่วพริบตา
ร่างของเสี่ยวซื่อขยับทีหนึ่ง พริบตาเดียวก็กลับมาที่ห้วงจิตใจของหลิงหลานอีกครั้งแล้วก็บอกการค้นพบของเขาให้หลิงหลานฟังทันที
หลังจากที่หลิงหลานรู้แล้ว เ
