ี่อยู่ในช่วงเวลาสำคัญเหมือนกัน เขาก็คงให้ไวต์เข้าไปช่วยนานแล้ว
“ทางฝั่ง D1 ไม่ได้รับข้อความจาก D2 อีก คาดว่าทางพวกคาร์เตอร์คงจะควบคุมสถานการณ์ได้แล้ว ฉันไปก็ไม่มีประโยชน์มากนักหรอก ไม่สู้ไปจัดการพวกลูกกระจ๊อกตัวเล็กๆ ด้านล่างกับนายดีกว่า” ไวต์ไม่ค่อยเต็มใจนัก เขากลัวว่าพอเขารีบกลับไป พวกคาร์เตอร์ก็จัดการฝ่ายตรงข้ามเรียบร้อยแล้ว ไม่ต้องพูดถึงเขาไปเสียเที่ยวเลย ผลงานการรบทางฝั่งนี้ก็คว้าไว้ไม่ได้ด้วย
ไรเตอร์ถลึงตามองเขาอย่างไม่สบอารมณ์และดุด่าว่า “ระยำ บอกให้ไปก็ไปสิ พูดไร้สาระทำไม?” เมื่อเห็นดวงหน้าของไวต์เต็มไปด้วยความไม่ยินยอม เขาก็ใจอ่อนทันทีและกล่าวว่า “วางใจเถอะ ถ้าเกิดที่นั่นไม่มีเรื่องให้นายทำ ผลงานการรบของทางฉันจะแบ่งให้นายครึ่งหนึ่ง”
ไรเตอร์ย่อมรู้ว่าไวต์คิดเล็กคิดน้อยเรื่องอะไร เขาเลยบอกความคิดของเขาอย่างตรงไปตรงมา ทีมอยู่ด้านล่างนั้นไม่มีผีซวีคุ้มกัน ต่อให้ความสามารถในการต่อสู้ของพวกเขาแข็งแกร่งอีกสักแค่ไหน ในสายตาของผีซวีอย่างเขา คนเหล่านั้นล้วนเป็นเด็กทารกที่ไม่มีอาวุธในมือ เข่นฆ่าได้ตามใจชอบ ไม่มีความยากเลยสักนิดเดียว เขาไม่สนใจที่จะแบ่งผลงานการรบแบบนี้ให้กับคู่หู
“ไรเตอร์ นายเป็นคนพูดนะ กลับคำไม่ได้ล่ะ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ” ไวต์เอ่ยอย่างมีความสุข เขาไม่รอให้ไรเตอร์ตอบ ร่างกายก็หายไปในความมืดยามค่ำคืน พุ่งไปยังใจกลางฐานที่มั่นลับ ถึงแม้ว่าพวกเขาสามารถเคลื่อนที่ในพริบตา
