สีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มทำให้แฮคเกอร์เหล่านี้รู้สึกได้ถึงไอเย็นสายหนึ่งจู่โจมเข้าที่หัวใจอย่างหาสาเหตุไม่ได้….
นิ้วมือของหลิงหลานเคาะกับที่วางแขน ทุกครั้งที่เคาะก็ทำให้หัวใจของแฮคเกอร์เหล่านี้เต้นอย่างรุนแรงหนึ่งครั้ง ในที่สุดหลิงหลานก็เอ่ยปากว่า “ถ้าอยากรอดก็ขึ้นอยู่กับการกระทำของพวกนายแล้ว” เธอกล่าวจบก็ไม่รอให้พวกแฮคเกอร์มีโอกาสเอ่ยปากพูด โบกมือขวาทีหนึ่งบ่งบอกให้ฉีหลงพาพวกเขาไปสอบสวน
เมื่อเห็นพวกฉีหลงเริ่มยุ่ง หลี่หลานเฟิงที่ยืนอยู่ข้างกายหลิงหลานก็ไม่ได้เข้าไปช่วย เขาก้มตัวเล็กน้อยเอ่ยถามหลิงหลานอย่างแผ่วเบาว่า “ถ้าเกิดพวกเขาพูดความจริงกันหมด เราจะปล่อยพวกเขาไปจริงๆ เหรอ?”
หลิงหลานเลิกคิ้วทั้งสองข้าง ถามกลับว่า “นายว่าไงล่ะ?”
หลี่หลานเฟิงนิ่วหน้าตอบกลับว่า “ปล่อยพวกเขากลับไปคิดว่าไม่เหมาะไม่ควรอยู่บ้าง แต่ว่าพวกเราไม่สามารถควบคุมให้พวกเขาอยู่ที่นี่ได้ตลอดไป…”
มือขวาของหลิงหลานบีบนิ้วชี้ข้างซ้ายของตัวเองโดยไม่รู้ตัว แววตาดำทะมึนอย่างหาใดเปรียบ สุดท้ายก็ฉายแววอำมหิตขึ้นมาแวบหนึ่ง เธอเอ่ยอย่างเฉียบขาดว่า “พวกเขาต้องอยู่ที่นี่ตลอดกาล…ฉันให้พวกเขานำข้อมูลของพวกเรากลับไปไม่ได้!” หลิงหลานรู้ดีว่าการตัดสินใจของเธอโหดเหี้ยมมาก นี่หมายความว่าสิบกว่าชีวิตนี้จะต้องจบลงที่นี่ บางทีพวกเขาอาจจะไม่เคยทำเรื่องชั่วร้ายมาก่อน เป็นเพียงทหารล้วนๆ กลุ่มหนึ่งที่จงรักภักดีต่อประเทศของตัวเอง ทว่าเธ
