หลิงหลานเดินขึ้นไปข้างหน้าแล้วก็พบหน้าจอขนาดใหญ่ บนนั้นมีโค้ดนับไม่ถ้วนกำลังวิ่งอย่างรวดเร็ว และด้านบนสุดมีภาพรังไหม เต้นกระหน่ำราวกับหัวใจก็ไม่ปาน ขณะเดียวกันด้านข้างก็มีตัวเลขชุดหนึ่งกำลังนับถอยหลัง
หลิงหลานแตะภาพนั้น ถามเสี่ยวซื่อว่า “เป็นเจ้านี่เหรอ?”
“อื้อ อีกสามนาทีกว่าๆ ก็ถือกำเนิดออกมาได้แล้ว ไม่นึกเลยว่าเทคโนโลยีของพวกเธอที่นี่ก็สามารถเพาะเลี้ยงตัวอ่อนของไวรัสนี้ออกมาได้ มหัศจรรย์มากจริงๆ” เสี่ยวซื่ออุทานด้วยความประหลาดใจ
“ไวรัสนี้เป็นอันตรายยังไง?” หลิงหลานนึกถึงไวรัสในชาติก่อนที่มักจะทำให้ผู้ใช้งานอินเตอร์เน็ตที่ติดไวรัสเกิดปัญหาแบบนี้แบบนั้นเสมอ เธอเลยอดถามด้วยความกังวลใจไม่ได้
“มันจะทำให้โลกเสมือนจริงที่นี่พังทลาย แต่ว่ามันเพิ่งเกิดยังเป็นตัวอ่อนอยู่ ทำได้แค่นี้เท่านั้น ถ้าเกิดมันเปลี่ยนเป็นร่างโตเต็มวัยละก็ สามารถกลืนกินคนที่มีพลังจิตอ่อนด้อยจำนวนหนึ่งได้เลย…” เสี่ยวซื่อบอกภัยอันตรายของไวรัสนี้ให้หลิงหลานฟัง “อันที่จริง พอมันโตเต็มวัยแล้วก็เรียกว่าผีซวีรูปแบบเสมือนจริงได้ ขอเพียงพลังจิตอ่อนด้อยกว่ามัน มันก็สามารถทำการกลืนกินเข้าไปได้ทั้งหมด”
“ของสิ่งนี้ชั่วร้ายมากจริงๆ!” หลิงหลานขมวดคิ้ว กำหมัดต่อยไปบนภาพนั้นอย่างรุนแรง “ดูเหมือนว่ามีองค์กรอยากทำลายโลกเสมือนจริงของพวกเรานะ ถึงขนาดที่สังหารชาวสหพันธรัฐ…ไวรัสนี้ชื่อว่าอะไร นายมีวิธีจัดการไหม?”
“แมนโดราเราเรียกมันว่า ดอก
