จริงๆ? เมื่อคิดถึงความเป็นไปได้นี้ พวกเขาก็แสดงฝีมือโหดเหี้ยมมากกว่าเดิม อยากกำจัดหุ่นรบตรงหน้าทิ้งไปทันทีแล้วมาบอกลูกพี่ว่า พวกเขาไม่จำเป็นต้องกลับไปฝึกฝนหล่อหลอมที่ห้องประลองส่วนตัวอีกต่อไปแล้วอย่างแน่นอน
การแสดงฝีมืออย่างยอดเยี่ยมทำให้พวกฉีหลงแยกกันไปกำจัดคู่ต่อสู้ของตัวเองได้ภายในหนึ่งนาที เมื่อเห็นเพื่อนร่วมรบที่เดิมทีมีมากมายหลายเท่าถูกศัตรูที่บุกเข้ามาในฐานที่มั่นลับกลุ่มนี้สังหารไปในชั่วพริบตา หุ่นรบที่อยู่ห่างจากหลิงหลานเพราะว่าโดนลูกไฟซากหุ่นรบกระแทกจนถอยหลังติดกันหลายก้าวตัวนั้นกำลังจ้องมองหลิงหลานถือปู้หุ่ยที่มีเลือดหยดติ๋งๆ เดินเข้ามาหาเขาอย่างช้าๆ ด้วยความหวาดกลัว…
เขากุมอาวุธในมือแน่น ดวงตาแดงฉานทั้งสองข้างมองไปยังปีศาจร้ายที่สังหารหุ่นรบของพวกเขาไปเกือบครึ่งในชั่วพริบตาตัวนั้น เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเข้าใกล้ตนเองมากขึ้นเรื่อยๆ ในที่สุดเขาก็คำรามด้วยความเดือดดาล หันหลังวิ่งหนีไป…
“ฮะ? เลือกวิ่งหนีเนี่ยนะ?” หลิงหลานตกตะลึง เดิมทีเธอคิดว่าทหาร NPC จะถูกออปติคัลคอมพิวเตอร์หลักตั้งค่าให้อยู่ในโหมดต่อสู้จนตัวตายเสียอีก แต่นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะเลือกหนีไปเหมือนกับมนุษย์จริงๆ และในตอนนี้เอง หน่วยหุ่นรบสองหน่วยที่ศัตรูส่งเข้ามาใหม่ได้โผล่ขึ้นในระยะขอบเขตการมองเห็นของพวกเขาแล้ว การสั่นสะเทือนของพื้นเปลี่ยนเป็นรุนแรงอย่างยิ่งยวด…มุมปากของเธอปรากฏรอยยิ้มหยันที่จางสุดขีด ทันใดนั้นก็โบ
