กมือขวาทีหนึ่ง ปู้หุ่ยในมือราวกับแสงเย็นเยียบสายหนึ่งส่องวาบขึ้นมาแทงไปยังหุ่นรบที่กำลังวิ่งหนีตัวนั้นทันที
“อ๊ากกก…” NPC ที่บังคับหุ่นรบตัวนี้ส่งเสียงร้องโหยหวนออกมา ร่างกายของเขาถูกดาบปีศาจเล่มนั้นฟันออกเป็นสองท่อนแล้ว เขาเห็นตับไตไส้พุงของตัวเองทะลักออกมาตามเลือดที่พุ่งราวกับน้ำพุจากตรงเอวที่ถูกฟันขาด ท่ามกลางความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสเหมือนฉีกกระชากวิญญาณของเขา…
เขาต้องมองหน่วยรบของเพื่อนที่อยู่ห่างจากเขาไปแค่ห้าหกร้อยเมตรเท่านั้นด้วยสติที่พร่ามัว เขาอยากบอกกับพวกเขาเหลือเกินว่า รีบหนีไปเร็วเข้า คนพวกนี้คือปีศาจร้าย ไม่ใช่คนที่พวกเขาสามารถต้านทานได้เลย…อย่างไรก็ตาม เขาส่งเสียงออกมาไม่ได้อีกแล้ว เขาคล้ายกับมองเห็นจุดจบสุดท้ายของบรรดาเพื่อนๆ เหล่านี้ที่กลายเป็นวิญญาณพยาบาทกล้ำกลืนความคับแค้นใจอยู่ที่นี่เหมือนกับพวกเขา…
เสียง ‘ฉัวะ’ ดังขึ้นที่ข้างหูเขาทันใด เขาจ้องเขม็งไปยังดาบปีศาจที่ฟันร่างกายของเขาเล่มนั้นกำลังออกไปจากในห้องคนขับของเขา เขารู้ว่ามารร้ายตัวนั้นกำลังเก็บดาบปีศาจของมันกลับไปแล้วแน่อน เขาอยากคว้าดาบปีศาจเอาไว้มากๆ ไม่อยากให้มารร้ายตัวนั้นถือมันไปทำร้ายบรรดาเพื่อนร่วมรบของเขาต่อ เขาใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายพยายามยื่นมือขวาออกไป…
คว้าดาบเล่มนั้นเอาไว้ไม่ได้เหรอ? เขามองดาบปีศาจหายไปจากเบื้องหน้าเขาในท้ายที่สุด ออกไปจากห้องคนขับของเขาแล้ว เขาชูมือขวาที่ทำพลาดไปขึ้นมา แต่ก็