บทที่ 217 ศิษย์น้องเจ้ายังคงเมตตาเกินไปนัก
เจินเหรินซ่างเสวียนหนีไปด้วยความรวดเร็ว
แม้เขาจะเป็นผู้ฝึกกระบี่ระดับวางรากฐานขั้นกลางใกล้บรรลุเต็มขั้น ครองวิชาเทพประจำตนถึงสองแขนง และมีกระบี่วิเศษชั้นยอดอยู่ในครอบครอง หากแต่มือเปล่าคู่เดียว ย่อมสู้มือล้อมรอบนับสิบมิได้
ต่อให้เขาแกร่งเพียงใด ก็ยังไม่ใช่เจินจวินแท้จริง วางรากฐานขั้นกลางใกล้บรรลุก็ยังเป็นเพียงวางรากฐาน อีกทั้งเขามิใช่ศิษย์โดยตรงของสี่ฝ่ายใหญ่ ดังนั้นเมื่อเผชิญกับการรุมเร้าของเจินเหรินวางรากฐานนับสิบ ก็ได้แต่ร้องครวญครางประหนึ่งสุนัขพ่าย:
“มีดีนักก็มาสู้ตัวต่อตัวกับข้าสิ!”
“เดรัจฉาน…พวกเจ้ามันเดรัจฉาน!”
เสียงกรีดร้องดังสนั่น เจินเหรินอิ๋นซานประทับฝ่ามือใส่แผ่นหลังของเขา ส่วนด้านหน้าอวี้ฉานแทงทะลุร่างตรง ๆ วิญญาณถูกหานเซียงทลายย่อยยับ
ทั่วทั้งร่างยังถูกเจินเหรินวางรากฐานขั้นต้นจากเจียงเป่ยใช้ศาสตราและวิชาเทพประเคนใส่ไม่ยั้ง เลือดเนื้อป่นปี้
ท้ายที่สุด วิชาเทพบทหนึ่งกระหน่ำลงมา
โอบอุ้มบรรพต!
เจินเหรินซ่างเสวียนไร้พลังต้านตกกระแทกพื้น แสงเวทแห่งวิชาเทพทั่วร่างพลันกระจายหายไป สิ้นสติไปในบัดดล
ส่วนเจ้ากระบี่เสวียนจินและเจ้ากระบี่เสวียนหยินสองนักกระบี่ระดับสร้างฐานรากขั้นต้นนั้น, ยิ่งมิต้องพูดถึง, กระทั่งยังมิจำเป็นต้องให้ลวี่หยางและคนอื่นๆลงมือ, เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรแห่งเจียงเป่ยที่ครานี้ได้ประจักษ์แล้วว่าอะไรคือ “วิธีการของมหานิ
