แต่บาดแผลเล็กๆ แบบนี้ไม่นับว่าเป็นอะไรในสายตาของทหารมืออาชีพเลย ในตอนที่พวกเขากำลังคิดจะยกอาวุธขึ้นมา เหนี่ยวไกปืน พวกเขากลับพบว่าแขนของตัวเองเริ่มไร้เรี่ยวแรง นอกจากนี้พวกเขาไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่บาดแผลอีกด้วย…
พิษเหรอ? ไม่สิ นี่มันยาสลบ พวกเขารู้สึกว่าร่างกายตัวเองเริ่มชาขึ้นมา ขยับเขยื้อนไม่ได้อีก…และตอนนี้เองก็เห็นชายหกคนนั้นชูมือของพวกเขาขึ้นมาก่อนจะแทงลงไปอย่างรุนแรง
ใช่แล้ว เป็นการแทง เพราะพวกเขาเห็นชัดเจนว่าสิ่งที่ฝ่ายตรงข้ามกุมไว้ในมือคือเข็มฉีดยาขนาดเล็ก เข็มฉีดยาแทงใส่พวกเขาอีกครั้ง และวินาทีถัดมา พวกเขาก็จมสู่ความมืดมิด…
หลี่ซื่ออวี๋มองคนที่เดิมทียืนนิ่งไม่ขยับหมดสติล้มลงไปหลังจากที่โดนยาสลบของเขาในท้ายที่สุด เขาพบว่าการใช้ยาจัดการศัตรูนั้นง่ายดายและสะดวกรวดเร็วกว่าจัดการด้วยวิธีการต่อสู้…เขามองไปยังเข็มฉีดยาที่ใช้จนหมดเกลี้ยงแล้วอย่างใคร่ครวญตามจิตใต้สำนึก บางทีเขาน่าจะเปลี่ยนวิธีการต่อสู้ของตัวเอง ในเมื่อล้มศัตรูได้เหมือนกัน ทำไมถึงไม่ทำให้ง่ายดายมากขึ้นหน่อยล่ะ บางทีเขาควรลองใช้ของที่ตัวเองเรียนรู้มาใส่เพิ่มเข้าไปด้วย?
หลี่ซื่ออวี๋ยังไม่ทันได้คิดอะไรมากมาย กลิ่นอายอันตรายสายหนึ่งพลันปกคลุมตัวของพวกเขา บางทีอาจเป็นเพราะมีประสบการณ์แล้ว หรือว่าบางทีพลังจิตของพวกเขาคุ้นเคยกับพลังผีซวีของหลี่หลานเฟิงแล้ว พลังผีซวีที่หลี่หลานเฟิงเปิดใช้งานคราวนี้ไม่ได้ทำให้พวกฉีหลงรู
