ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ หลิงหลานได้สติกลับมารางๆ ก่อนจะพบความมืดสลัว หลิงหลานอดอึ้งไปไม่ได้ หากไม่ใช่เพราะรู้สึกได้ถึงเข็มขัดนิรภัยบนตัวละก็ หลิงหลานคงคิดว่าเธอไม่ได้นอนอยู่ในห้องคนขับของหุ่นรบ
ควรรู้เอาไว้ว่า ขอเพียงมีคนอยู่ ห้องคนขับของหุ่นรบก็จะรักษาแสงสว่างระดับหนึ่งเอาไว้ตลอด นอกเสียจากหุ่นรบจะเกิดปัญหาถึงได้เปลี่ยนเป็นสภาพในตอนนี้
หลิงหลานกำลังคิดจะขยับตัว แต่ก็พบว่าร่างกายเจ็บปวดอย่างรุนแรงขึ้นมา เธอรู้ว่าเธอถูกออปติคัลคอมพิวเตอร์หลักตัดสินว่าอยู่ในสภาวะบาดเจ็บสาหัสในโลกหุ่นรบแล้ว คิดๆ ดูแล้วก็ใช่ การที่เธอสามารถรอดชีวิตมาได้จากการเผชิญหน้ากับคลื่นพายุสนามแม่เหล็กที่สามารถกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างก็น่าฉลองอย่างใหญ่หลวงแล้ว แน่นอนว่านี่ก็คือผลจากความยอดเยี่ยมของอุปกรณ์ป้องกันของหุ่นรบระดับราชัน
หลิงหลานฝืนข่มกลั้นความเจ็บปวดทรมานบนร่าง กดเข้าไปทางปุ่มติดเครื่องยนต์ของหุ่นรบจากความทรงจำในสมอง
เสียง ‘ตี๊ด’ ทำให้หลิงหลานโล่งใจในพริบตา เสียงนี้คล้ายกับเสียงของสวรรค์ บ่งบอกว่าหุ่นรบยังใช้งานได้ตามปกติ ไม่นานหน้าจอก็สว่างขึ้นมา เข้าสู่ระบบควบคุมหุ่นรบแล้ว ในขณะเดียวกัน ห้องคนขับเปลี่ยนเป็นส่องสว่าง ทุกอย่างต่างสมบูรณ์ดี ที่แท้หุ่นรบแค่เข้าสู่โหมดสแตนด์บายอัตโนมัติ ประหยัดพลังงานเพราะว่าไม่มีคนบังคับ เมื่อกดปุ่มติดเครื่องยนต์ก็สามารถติดเครื่องยนต์ในได้พริบตา
หลิงหลานไม่สนใจสถานการณ
