์ภายนอก สิ่งแรกที่เธอทำก็คือหยิบยารักษาออกมาหนึ่งหลอดจากในกระเป๋าก่อนจะตบมันลงบนร่างกายตัวเองถึงค่อยรู้สึกว่าสภาพร่างกายดีขึ้น นี่อยู่ในโลกหุ่นรบ การฟื้นฟูถึงได้รวดเร็วขนาดนี้ ถ้าเกิดอยู่ในโลกความจริง ดูจากระดับอาการบาดเจ็บสาหัสของหลิงหลานแล้ว หากต้องการฟื้นฟูร่างกายกลับมาให้แข็งแรงคงจะไม่ง่ายขนาดนั้น
หลิงหลานจัดการร่างกายตัวเองเรียบร้อยแล้วถึงค่อยมีความคิดตรวจสอบสภาพแวดล้อมรอบๆ จากนั้นก็พบว่ารอบข้างหุ่นรบมิดสนิทเช่นเดียวกัน เธอเปิดสปอทไลท์ด้านนอกของหุ่นรบส่องออกไปโดยไม่ลังเลก่อนจะพบว่า ตอนนี้หุ่นรบของเธอกำลังลอยอยู่กลางอากาศ ข้างกายยังมีซากโลหะกำลังลอยอยู่นับไม่ถ้วน
หลิงหลานเห็นดังนั้นก็ตกตะลึงอยู่บ้าง นี่เธออยู่ที่ไหนกัน? สิ่งสุดท้ายที่เธอจำได้คือ เธอใช้หุ่นรบระดับราชันขวางคลื่นพายุสนามแม่เหล็กไว้ หลังจากถูกอัดลงไปที่ยานรบในตอนสุดท้ายแล้วก็หมดสติไป หรือว่ายานรบยังหลบหนีเภทภัยไม่พ้น เปลี่ยนเป็นซากในอวกาศไปแล้ว? แต่ถ้าเกิดพวกเขาอยู่ในอวกาศจริงก็คงไม่มืดแบบนี้นี่นา
อันที่จริง ในอวกาศอันไร้ขอบเขตจะต้องมีรัศมีแสงแน่นอน ไม่มีทางปรากฏสภาพที่มืดสนิทแบบนี้ หลิงหลานตัดความเป็นไปได้นี้ออกไปโดยไม่ลังเล
ขณะที่หลิงหลานกำลังมึนงงสับสนอยู่นั้น เสียงร้องไห้คร่ำครวญพลันดังขึ้นมาในห้วงจิตใจว่า “ลูกพี่ ในที่สุดเธอตื่นสักที ฮือๆๆ ดีเหลือเกินจริงๆ”
“เสี่ยวซื่อ…” หน้าผากของหลิงหลานอดกระตุกขึ้นมาไม่ได้
