เธอแค่หมดสติไปเท่านั้น ไม่ได้จะตายสักหน่อย ทำไมเสี่ยวซื่อถึงแสดงท่าทีแบบนี้ล่ะ?
เสี่ยวซื่อคล้ายกับสัมผัสได้ถึงความไม่พอใจของลูกพี่เลยกล่าวอย่างสะอึกสะอื้นว่า “ลูกพี่สลบไปหนึ่งคืนแล้ว ไม่มีคนสนใจฉันเลย ฉันกลัวมากเลยนะ” หนึ่งคืนมานี้ เสี่ยวซื่อคล้ายกับถูกขังในห้องมืดเล็กๆ ที่ปิดตายเอาไว้ โลกที่ไร้เสียงทำให้เขาอึดอัดแทบบ้า นี่ทำให้เขานึกถึงตอนที่เขาอยู่คนเดียวรอคอยให้หลิงหลานรู้สึกถึงเขาอย่างเงียบเหงามาตลอดในชาติก่อนของหลิงหลาน แต่น่าเสียดายที่หลิงหลานได้ยินเสียงเขาในช่วงเวลาสุดท้าย ทำให้เขาต้องรอคอยมายี่สิบเอ็ดปีเต็ม
เสี่ยวซื่อกลัวว่าจะกลับไปเป็นเหมือนในอดีตอีกครั้ง เสี่ยวซื่อที่คุ้นชินกับการเป็นเด็กเอาแต่ใจทำตัวไร้สาระไม่อาจทนรับความเปลี่ยวเหงาในตอนนั้นได้อีกต่อไป เขาเชื่อว่า ถ้าเกิดหลิงหลานเกิดเรื่องจริงๆ ละก็ ชิปของเขาจะต้องเลือกทำลายตัวเองแน่นอน
“ไม่ต้องกลัว ฉันตื่นแล้วไม่ใช่เหรอ? นายต้องเชื่อมั่นฉันอย่างเต็มที่นะ” หลิงหลานเห็นแบบนี้ก็ใจอ่อน ลูบเสี่ยวซื่อที่ได้รับบาดเจ็บทางใจเบาๆ ปลอบโยนเขาว่าอย่ากลัวในห้วงจิตใจ
“อื้อๆๆ ลูกพี่ยอดเยี่ยมที่สุด” เสี่ยวซื่อยิ้มขึ้นโดยที่น้ำตายังไม่ได้เช็ดจนแห้งสนิท ท่าทางนั้นทั้งดูน่ารักและน่าสงสาร
หลิงหลานเห็นแล้วก็อดเงียบลงไปไม่ได้ เธอพลันตระหนักได้ว่า เสี่ยวซื่อไม่ใช่ตัวตนทางปัญญาสารพัดนึก เขาเหมือนกับคนที่มีชีวิตอยู่ มีความรู้สึกแตกต่างกันออกไปรว
