มถึงของที่ทำให้เขาเสียใจและหวาดกลัว…
หลิงหลานลูบเสี่ยวซื่ออย่างเงียบเชียบไปสักพัก ในที่สุดก็ทำให้เสี่ยวซื่อสงบลง หลังจากนั้นเธอค่อยบังคับหุ่นรบตรวจสอบสภาพแวดล้อมรอบๆ บริเวณ แต่พบว่าหุ่นรบของเธอถูกของอะไรบางอย่างรัดไว้ หลิงหลานซูมภาพที่ถูกรัดไว้ถึงค่อยพบว่า ที่แท้เธอถูกแขนสองข้างของหุ่นรบชีตาห์กอดไว้แนบแน่น ดูออกว่าชีตาห์ไม่เคยปล่อยมือของเขามาตั้งแต่ต้น
เมื่อเห็นว่าตอนนี้หุ่นรบของชีตาห์ไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิดเดียว หัวใจของหลิงหลานพลันสะดุ้งขึ้นมา รีบตะโกนด้วยความเคร่งเครียดว่า “ชีตาห์ ชีตาห์…”
“เขาไม่เป็นไร แค่หมดสติไปเท่านั้น” เสี่ยวซื่อที่ใจเย็นลงเห็นหลิงหลานทำท่าทางร้อนใจก็บอกสภาพของอีกฝ่ายให้หลิงหลานฟัง
หลิงหลานนึกถึงตอนสุดท้ายที่พวกเขาสองคนถูกทะเลพายุสนามแม่เหล็กอัดเข้าไปในยานรบ ชีตาห์รับแรงกระแทกนั้นไปเต็มๆ เลยอดกล่าวด้วยความรู้ผิดในใจไม่ได้ว่า “เขาได้รับบาดเจ็บขนาดนี้ก็เพื่อปกป้องฉัน…”
“ถ้าไม่ใช่เพราะก่อนหน้านั้นเธอสกัดคลื่นพายุสนามแม่เหล็กไว้ละก็ จุดจบของเขาคงไม่ใช่บาดเจ็บสาหัส แต่เป็นถูกทำลายจนหมดแล้ว เขาควรจะขอบคุณเธอถึงจะถูก” เสี่ยวซื่อตอบกลับอย่างประหลาดใจ ในสายตาของเสี่ยวซื่อ การที่เนี่ยนเทียนโหยวเหรินเป็นเหยื่อผู้เสียสละ นั่นก็คือค่าตอบแทนที่ต้องจ่ายเพื่อเอาชีวิตรอด ทำไมลูกพี่ต้องรู้สึกผิดและขอบคุณอีกฝ่ายด้วยล่ะ
คำพูดของเสี่ยวซื่อทำให้หลิงหลานพูดไม่ออก เธอไม่รู้ว่าจะอธ
