ิบายให้เสี่ยวซื่อฟังอย่างไรว่า ไม่ควรมองเรื่องราวแบบนี้…อย่างไรก็ตาม พอคิดว่าเสี่ยวซื่อเป็นคนดื้อรั้น หลิงหลานก็ไม่ได้เอ่ยหัวข้อนี้ต่ออย่างชาญฉลาด หากแต่เชื่อมต่อกับช่องสื่อสารของเนี่ยนเทียนโหยวเหริน ตะโกนเรียกชีตาห์ครั้งแล้วครั้งเล่า
หลิงหลานรู้ดีว่าต้องปลุกชีตาห์ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไม่อย่างนั้นมีความเป็นไปได้สูงว่าเขาที่รับการรักษาไม่ทันกาลจะบาดเจ็บหนักจนถึงแก่ความตายได้
บางที่การตะโกนเรียกอาจจะได้ผล ไม่นาน หลิงหลานก็ได้ยินเสียงครางเบาๆ หลิงหลานดีอกดีใจ รับตะโกนดังลั่นว่า “ชีตาห์ ชีตาห์ นายไม่เป็นไรใช่ไหม”
“แค็กๆ ฉันไม่เป็นไร กระต่าย นายไม่เป็นไรก็ดีแล้ว” ในที่สุดชีตาห์ก็ตอบกลับมา เสียงของเขาฟังดูอ่อนระโหยโรยแรงมาก ดูเหมือนว่าจะได้รับบาดเจ็บรุนแรงมาก ถึงขนาดที่ยังสาหัสกว่าหลิงหลานอีก คิดๆ ดูแล้วก็จริง ถึงแม้หลิงหลานจะสกัดกั้นคลื่นพายุสนามแม่เหล็กจนบาดเจ็บหนัก แต่เนื่องจากหุ่นรบที่เธอใช้คือหุ่นรบระดับราชัน การป้องกันของหุ่นรบระดับราชันต่อผู้ควบคุมหุ่นรบนั้นไม่ใช่สิ่งที่หุ่นรบระดับสูงสามารถเทียบได้เลย
ไม่นาน เสียงของชีตาห์เริ่มมีเรี่ยวแรงขึ้นมา เขาคล้ายกับสังเกตเห็นสถานการณ์รอบด้านแล้วเหมือนกันจึงเอ่ยถามหลิงหลานว่า “ตอนนี้เราอยู่ที่ไหน?”
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน” หลิงหลานมองพื้นที่อันมืดมิดที่พวกเขาลอยอยู่ก็อดกล่าวด้วยยิ้มฝืดเฝื่อนไม่ได้
“ฉันรู้แค่ว่าสุดท้ายพวกเราถูกอัดเข้าไปใ
