“ตั้งค่าหุ่นรบให้เป็นหุ่นรบในอวกาศ” ในมือหลิงหลานตั้งค่าหุ่นรบของตัวเองอย่างว่องไว ในเวลาเดียวกันก็ไม่ลืมเตือนพวกเพื่อนๆ
“ได้เลย ลูกพี่!” เวลานี้ทุกคนต่างรู้ว่าสถานการณ์ฉุกเฉิน จึงทำตามคำพูดของหลิงหลานอย่างใจเย็นโดนไม่พูดมากความ ไม่นานทีมก็ตั้งค่าหุ่นรบให้เป็นหุ่นรบในอวกาศแล้ว เมื่อเห็นพวกลูกทีมรายงานว่าทุกอย่างโอเค หลิงหลานก็ชักปู้หุ่ยออกมาฉับพลัน
จีอู๋ปู้ซิวที่อยู่ด้านหลังเห็นอาวุธที่ดูคุ้นเคยในมือหลิงหลาน ความรู้สึกสับสนสายหนึ่งก็อดผุดขึ้นมาในใจไม่ได้ อาวุธชิ้นนี้แทบจะทำให้เขาหยุดชีวิตในโรงเรียนทหาร แต่ก็เป็นเพราะอาวุธชิ้นนี้ถึงทำให้เขาหากลุ่มเพื่อนดีๆ เจอ เขาภูมิใจขณะเดียวกันก็ซาบซึ้งใจต่อความเชื่อมั่นที่หลิงเทียนอีเซี่ยนมีต่อเขา
เดิมทีหลิงหลานวางแผนไว้ดีมาก ให้เสี่ยวซื่อแทรกซึมเข้าไปในออปติคัลคอมพิวเตอร์หลักของยานลำเลียงลำนี้แล้วเปิดประตูยานอัตโนมัติ แต่ไม่คาดคิดว่าหลังจากที่ทะเลพายุสนามแม่เหล็กปรากฏขึ้น ไม่รู้ว่าไอ้ระยำคนไหนลนลานหรือว่าจงใจกดผิดปิดตายประตูยานโดยโดยสมบูรณ์ พูดอีกอย่างก็คือ ใช้ระบบอัตโนมัติของยานอวกาศมาเปิดประตูยานบานนี้ไม่ได้อีกต่อไป มีเพียงใช้กำลังอย่างรุนแรงเท่านั้นถึงจะได้
“พวกเขาจะทำลายประตูยาน คิดจะฆ่าพวกเรา” หุ่นรบสักตัวที่เดิมทีนึกเสียใจที่ทำลายบูสเตอร์ซีท กล่าวโทษความผิดนี้ให้หลิงหลาน เห็นการกระทำของหลิงหลาน ความแค้นเก่าใหม่ก็ผนวกเข้าด้วยกัน รีบเปิดช่อ
