อย่างรวดเร็ว ขณะที่กำลังคิดจะกระโจนเข้ามาขัดขวางอีกครั้งก็ได้ยินเสียงกระจ่างใสหนึ่งตะโกนขึ้นในห้องลำเลียง
“ถ้าพวกนายอยากตายก็ขวางพวกเราต่อไปเถอะ” หลี่หลานเฟิงพลันเอ่ยปากกล่าวเสียงเย็น
คำพูดนี้ทำให้ทุกคนตะลึงอีกครั้ง พวกเขามองหน้ากันไม่รู้ว่าคำพูดของอีกฝ่ายหมายความว่าอะไร
“นายคิดว่าพวกเรากำลังก่อกวนอยู่เหรอ? ใครอยากตายอยู่ที่นี่กันเล่า? เพราะว่าไม่อยากตาย พวกเราถึงได้ต้องทำแบบนี้” หลี่หลานเฟิงกล่าวต่อ
หานจี้จวินได้ยินคำพูดก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็วางใจลงอย่างรวดเร็ว สายตาของเขาที่มองไปยังหลี่หลานเฟิงเปลี่ยนเป็นลึกล้ำอย่างยิ่งยวด ราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ ส่วนคนอื่นๆ ก็ไม่ได้ส่งเสียงอะไร เพราะว่าลูกพี่หลานไม่ได้ห้ามปรามการกระทำของหลี่หลานเฟิง ส่วนหลิงหลานไม่สนใจว่าจะบอกความจริงหรือไม่ ขอเพียงไม่รบกวนการทำลายของเธอ เนี่ยนเทียนโหยวเหรินจะพูดอะไรก็ตามใจ
คนแรกที่เอ่ยปากพูดก่อนคือผู้ควบคุมหุ่นรบระดับพิเศษที่คุมเชิงกับฉีหลง เขาเอ่ยถามเสียงเย็นชาว่า “นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
“จากที่พวกเรารู้ว่า ทะเลพายุสนามแม่เหล็กก่อตัวขึ้นตรงที่ไม่ไกลจากเราแล้ว และกองยานรบของพวกเราอยู่ในขอบเขตการระเบิดของทะเลพายุสนามแม่เหล็ก”
“ว่าไงนะ?” “เป็นไปไม่ได้…” “นายพูดเหลวไหล” คำพูดของหลี่หลานเฟิงทำให้ผู้ควบคุมหุ่นในที่แห่งนี้ประท้วงขึ้นมาทันที
ผู้ควบคุมหุ่นรบระดับพิเศษเป็นคนใจเย็นอย่างไม่ต้องสงสัย ไม่เช่นนั
