ด้
ภายในยานหลักบัญชาการ ผู้บัญชาการได้รับคำสั่งล่าสุดจากออปติคัลคอมพิวเตอร์หลัก สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นดูไม่ได้สุดขีด หว่างคิ้วปรากฏโทสะอยู่รางๆ
ผู้ช่วยของเขาเห็นดังนั้นก็ถามว่า “ท่านนายพล เกิดเรื่องอะไรขึ้นครับ?”
“ออปติคัลคอมพิวเตอร์หลักให้พวกเรามุ่งหน้าด้วยความเร็วเต็มอัตรา ไม่ต้องสนใจยานอวกาศด้านหลัง” ผู้บัญชาการสูดลมหายใจลึกเฮือกหนึ่งแล้วค่อยตอบกลับเสียงทุ้มลึก
“เพราะอะไรครับ?” ผู้ช่วยผู้บัญชาการเอ่ยถามโดยพลันด้วยความตกใจ
“เพราะว่าอีกครึ่งชั่วโมงให้หลังทะเลพายุสนามแม่เหล็กจะระเบิดทั้งหมด นอกจากยานหลักของพวกเราที่มีโอกาสหนีรอดแล้ว ยานลำอื่นไม่มีความโอกาสอีกต่อไปแล้ว”
“งั้นพวกเราทำตามก็พอแล้วนี่ครับ บางทีนี่อาจจะเป็นแผนการที่ออปติคัลคอมพิวเตอร์หลักวางไว้แล้ว” แววตาของผู้ช่วยผู้บัญชาการเปล่งประกายฉับพลันก่อนจะหายไปอีกครั้งอย่างรวดเร็ว
“แต่ในยานลำเลียงมีผู้ควบคุมหุ่นรบหลายล้านเลยนะ นั่นก็คือชีวิตหลายล้านคน” ในฐานะที่เขาเป็นผู้บัญชาการ เขาทอดทิ้งทหารของตัวไม่ลง
“ท่านนายพล นี่เป็นโลกหุ่นรบนะครับ นอกจากนี้พวกเราก็มีภารกิจด้วย ต่อให้ต้องเสียสละชีวิตแบบนี้จริงๆ พวกเราก็ต้องใจแข็งทำแบบนี้เหมือนกัน” ผู้ช่วยผู้บัญชาการได้ยินคำกล่าวก็รีบเอ่ยเตือน
“อ้า…ดูฉันสิ ลืมไปหมดแล้ว” ผู้บัญชาการพลันตบหน้าผาก ยิ้มฝืดเฝื่อนขึ้นมา โลกหุ่นรบสมจริงมากเกินไป ทำให้เขาลืมไปแล้วว่าตัวเองอยู่ในโลกเสมือนจริงเท่า
