กมา ทุกคนได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าก็อดเปลี่ยนไปยกใหญ่ไม่ได้
“ภารกิจของพวกเรา…” หานจี้จวินคล้ายกับนึกอะไรบางอย่างได้ สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นย่ำแย่สุดขีด
“ก็เหมือนกับที่อีเซี่ยนพูดไว้ เกรงว่าจะเป็นข้ออ้างเหมือนกัน ออปติคัลคอมพิวเตอร์หลักไม่ได้คาดหวังว่าพวกเราจะทำสำเร็จเลย” หลี่หลานเฟิงเอ่ยต่อด้วยรอยยิ้มหยัน “เราเป็นแค่เบี้ยใช้แล้วทิ้งเท่านั้น เห็นได้ชัดว่าออปติคัลคอมพิวเตอร์หลักวางหมากกระดานใหญ่ ให้พวกเราเป็นหมาก แต่ก็ไม่รู้ว่าพวกคนบนยานบัญชาการจะเป็นแบบนี้เหมือนกันหรือเปล่า”
“ใครเป็นหมากของใครก็ยังไม่แน่นะ” หลิงหลานกล่าวจบก็โบกแขนซ้ายทีหนึ่ง หักบูสเตอร์ซีทตรงแขนซ้าย
การกระทำอย่างป่าเถื่อนเช่นนี้ทำให้ผู้ควบคุมหุ่นรบในห้องเดียวกันที่ไม่รู้ความจริงปรายตามองมา มีผู้ควบคุมหุ่นรบหลายคนที่เห็นได้ชัดว่าดูเบื่อหน่ายมากทำตาเปล่งประกาย พวกเขากระทำการป่าเถื่อนแบบนี้ตามหลิงหลาน ทยอยกันทำลายบูสเตอร์ซีท อันที่จริงหลายวันที่ถูกล็อกติดอยู่ในห้อง พวกเขาต่างบ่นในใจ ในเมื่อมีคนนำแล้ว พวกเขาก็ทำตามด้วยความยินดี สามารถเคลื่อนไหวในห้องลำเลียงอย่างอิสระได้ก็เป็นเรื่องดีเหมือนกัน
“ทางรอดจำเป็นต้องสร้างด้วยตัวเอง พวกเราต้องรีบไปที่ยานบัญชาการก่อนที่ทะเลพายุสนามแม่เหล็กจะระเบิดทั้งหมด” หลิงหลานบอกแผนการของเธอออกมา และมีเพียงไปที่นั่นเท่านั้น พวกเขาถึงจะมีทางรอด เรื่องโชคดีคือ ความเร็วในการเดินทางระยะสั้นของหุ่นรบ
