วี๋ใจกระตุก เขาไม่ได้ส่งเสียงออกมา เพียงแต่ตามติดอยู่ข้างกายหลิงหลานอย่างเงียบเชียบ เนื่องจากเขานึกถึงคำพูดที่อาจารย์ของเขาเคยเอ่ยกับเขาว่า แพทย์ทหารไม่เพียงเป็นแพทย์ เขายังเป็นทหารคนหนึ่ง อาจารย์เคยวิจารณ์เขาแบบนี้มาก่อน เขาทำหน้าที่แพทย์ได้สมบูรณ์แบบอย่างยิ่งยวด แต่ในฐานะทหารแล้วกลับยังขาดอยู่มาก ถ้าเกิดวันไหนเขาสามารถเข้าใจความหมายของทหารได้ละก็ เขาถึงจะสามารถกลายเป็นแพทย์ทหารได้อย่างสมบูรณ์แบบ ตอนแรกเขาไม่เข้าใจมากๆ แต่คำพูดของหลิงหลานเมื่อสักครู่กลับทำให้เขาตระหนักบางอย่างได้รางๆ…
“พวกคุณทำลายบูสเตอร์ซีททำไม พวกคุณไม่อยากมีชีวิตแล้วสินะ การสั่นสะเทือนที่ไม่คาดฝันจากการบินด้วยความเร็วสูงจะทำให้พวกคุณได้รับบาดเจ็บนะ” JMC ในยานลำเลียงเห็นสถานการณ์ภายในห้องก็อดตะโกนในช่องสื่อสารสาธารณะขึ้นมาไม่ได้
หุ่นรบบางส่วนที่กำลังเตรียมตัวฝืนดึงบูสเตอร์ซีทจนหักได้ยินคำกล่าวก็หยุดการดิ้นรนทันที จริงด้วยสิ พวกเขาได้รับอิสระชั่วคราวแล้วเป็นอย่างไร ถ้าเกิดเจอการปั่นป่วนอะไรขึ้นมาแล้วไม่มีบูสเตอร์ซีท มีความเป็นไปได้สูงว่าพวกเขาจะถูกเหวี่ยงขึ้นมา กระแทกเข้ากับกำแพงยานอย่างรุนแรง ต่อให้มีห้องคนขับคุ้มกันก็ไม่สามารถรับประกันได้ว่าพวกเขาจะไม่ได้รับบาดเจ็บ ไม่สู้อยู่ในบูสเตอร์ซีทอย่างเชื่อฟังแต่โดยดีเพื่อรับรองความปลอดภัย
ดังนั้นผู้ควบคุมหุ่นรบที่ยังอยู่ในบูสเตอร์ซีทจึงไม่ได้อิจฉาบรรดาผู้ควบคุมหุ่นรบท
