หลี่หลานเฟิงหัวใจลุ่มๆ ด่อมๆ รอคอยคำตอบของหุ่นรบระดับกลาง ไม่นึกเลยว่าอีกฝ่ายจะไม่เอ่ยอะไรออกมา ในห้องประลองส่วนตัวเปลี่ยนเป็นเงียบเชียบไป
หัวใจของหลี่หลานเฟิงหดหู่ลงเรื่อยๆ นี่หมายความว่าอีกฝ่ายปฏิเสธใช่หรือเปล่า? เวลานี้เอง ภายในห้องคนขับหุ่นรบของเขาพลันส่งเสียงแจ้งเตือนข้อความขึ้นมา หลี่หลานเฟิงกดเปิดตามปฏิกิริยาตอบสนอง จากนั้นก็เห็นข้อความขอเป็นเพื่อน ชื่อ หลิงเทียนอีเซี่ยน ในนั้นยังมีข้อความอีกหนึ่งประโยคเขียนเอาไว้ว่า ‘ชีตาห์ ไว้พวกเราค่อยติดต่อกันทีหลังนะ’
หลี่หลานเฟิงถูกความยินดีอย่างบ้าคลั่งยึดกุมจนเต็มหัวใจทันที เขาอยากกดยอมรับ ทว่าเวลานี้นิ้วมือที่เดิมที่คล่องแคล่วอย่างหาใดเปรียบ ถึงขนาดที่สามารถใช้ทักษะที่ยากที่สุดของนักรบหุ่นรบชั้นกลางได้สำเร็จกลับเปลี่ยนเป็นอ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรงและอืดอาดอย่างที่ไม่มีอะไรมาเทียบเคียงได้ เขากดหน้าจอติดต่อกันสามครั้ง แต่ก็ไม่โดนปุ่มเลยสักครั้ง
หลี่หลานเฟิงสูดลมหายใจลึกๆ เฮือกหนึ่ง มือซ้ายกุมมือขวาของตัวเองฉับพลัน หลังจากนั้นก็กดปุ่มยอมรับที่แสดงขึ้นมาลงไปอย่างรุนแรง
เมื่อเห็นชื่อหลิงเทียนอีเซี่ยนปรากฏขึ้นในรายชื่อเพื่อนของตัวเอง ร่างของหลี่หลานเฟิงก็อ่อนยวบลง ดวงตาเริ่มปวดขึ้นมา เขาแหงนหน้าขึ้นทันใด ให้น้ำตาแห่งความสุขที่กำลังจะไหลออกมาจากกระบอกตาไหลกลับเขาไปในดวงตา…
ค้นหามานานขนาดนี้ ในที่สุดก็ให้เพื่อนที่เขาขาดการติดต่อไปเจ็ดปีหวนกล
