มอีกว่า “เมื่อตะกี้นี้นายจำฉันได้ยังไง?” นี่เป็นคำถามที่เธอกับเสี่ยวซื่อสงสัยเหมือนกัน ถึงอย่างไรก็เจ็ดปีมาแล้ว นอกจากนี้ยังเปลี่ยนหุ่นรบด้วย ไม่ได้มีรูปลักษณ์ในตอนนั้น ถึงแม้อีกฝ่ายคือผีซวี แต่เสี่ยวซื่อแน่ใจว่าอีกฝ่ายไมได้ใช้ความสามารถผีซวีสืบเสาะพวกเขาเลย ไม่มีเหตุผลที่จะจำเธอได้…
“วิชากระโดดถีบของเธอไม่ใช่วิชากระโดดถีบทั่วไป เธอจะใช้มันในการสอบทุกครั้ง ฉันจะลืมได้ยังไงล่ะ?” เนี่ยนเทียนโหยวเหรินตอบพลางยิ้มละไม “ถ้านายไม่ใช่มัน ฉันก็ไม่มีทางจำนายได้หรอก” เนี่ยนเทียนโหยวเหรินอดรู้สึกดีใจไม่ได้ โชคชะตาความบังเอิญทำให้อีกฝ่ายใช้การควบคุมพื้นฐานพวกนี้ ดังนั้นเลยทำให้เขาหาอีกฝ่ายเจอ
คำพูดของเนี่ยนเทียนโหยวเหรินทำให้หลิงหลานกับเสี่ยวซื่อเข้าใจทันที ที่แท้เป็นการเคลื่อนไหวตามความเคยชินของหลิงหลานขายตัวเธอเอง
“ฉันเชื่อว่า โลกใบนี้มีแค่นายเท่านั้นถึงจะใช้ทักษะนี้ได้ เจ็ดปีก่อนพวกเราขาดการติดต่อ ทำให้ฉันตามหานายมาตลอดเจ็ดปีเต็ม ในที่สุดฉันก็หานายเจอแล้ว” เนี่ยนเทียนโหยวเหรินเอ่ยพลางถอนหายใจ
หลิงหลานรู้สึกละอายอยู่บ้าง เจ็ดปีมานี้เธอไม่เคยเข้าโลกหุ่นรบเลย เอาแต่ทำภารกิจในมิติการเรียนรู้หรือว่ามรดกของคุณเธอให้สำเร็จ ช่วงเวลาเจ็ดปีของเนี่ยนเทียนโหยวเหรินนับว่าเสียแรงเปล่าแล้ว
“ผู้ควบคุมหุ่นรบระดับราชันคนนั้นคือคนของสำนักนายเหรอ?” เนี่ยนเทียนโหยวเหรินถามด้วยความสงสัย
“เอ่อ…ใช่” หลิงหลานอึ้งไปพ
