ีกอย่างก็คือแขนขวาของหุ่นรบหลิงหลานถูกทำลายแล้ว
‘เคล้ง’ ปู้หุ่ยอาวุธเย็นในมือหลิงหลานร่วงลงพื้นทันที แขนขวาที่สูญเสียการควบคุมย่อมไม่สามารถกุมอาวุธที่หนักอึ้งเอาไว้ได้แน่นๆ มันย่อมตกลงมาเป็นธรรมดา
หลิงหลานทะยานไปข้างหลังเว้นระยะห่างกับคุณพ่ออีกครั้งโดยพลัน เธอยืนอยู่ตรงนั้นเงียบๆ เริ่มหวนนึกถึงความหมายในคำถามของหลิงเซียว
“หลิงหลาน โจมตีมานานขนาดนี้ ลูกยังไม่สังเกตเห็นปัญหาของลูกอีกเหรอ?” คำถามของหลิงเซียวดังขึ้นในห้องคนขับอีกครั้ง ยังคงถามคำถามนั้น
“มีปัญหาเหรอ?” หลิงหลานพึมพำกับตัวเอง เธอไม่รู้สึกเลยว่าการควบคุมของตัวเองมีปัญหาอะไรจริงๆ ถึงแม้การใช้ทักษะที่มีเฉพาะหุ่นรบระดับสูงลงในหุ่นรบระดับกลางจะกินแรงเธออยู่บ้างจริงๆ แต่กำลังรบของหุ่นรบก็เพิ่มสูงขึ้นหลายเท่าอย่างไม่ต้องสงสัยเลยสักนิดเดียว ไม่อย่างนั้นจากความสามารถของหุ่นรบระดับกลาง ไม่มีทางพัวพันกับหุ่นรบระดับราชันได้นานขนาดนี้ เธอคงโดนสอยร่วงไปนานแล้ว
“คิดว่าตัวเองเพิ่งพลังรบของหุ่นรบใช่ไหม?” หลิงเซียวอ่านความคิดของหลิงหลานได้ในแวบเดียวก็เลยเอ่ยถามตรงๆ
“ใช่ครับ” หลิงหลานตอบอย่างซื่อสัตย์
“แต่ความจริงมันเป็นอย่างที่ลูกคิดไว้จริงๆ เหรอ?” การถามจี้ของหลิงเซียวทำให้หลิงหลานอึ้งไป ทักษะที่ใช้สูงเพิ่มขึ้นหนึ่งระดับ อานุภาพของหุ่นรบย่อมมากยิ่งขึ้น หรือว่าเธอคิดผิดไป?”
“อัตราความเสียหายของหุ่นรบในตอนนี้ไปถึงเท่าไหร่แล้ว?” หลิงเซียวถอน
