หลิงเซียวกับหลิงหลานอยู่ในป่า มองหุ่นรบกลุ่มแล้วกลุ่มเล่า มาแล้วก็จากไปอย่างใจเย็น ต่อให้ซ่อนตัวอยู่ในป่ามาเกือบหนึ่งชั่วโมงแล้ว ใบหน้าพวกเขาไม่เผยร่องรอยหมดความอดทนออกมาเลย เห็นได้ว่าความอดทนของสองพ่อลูกต่างยอดเยี่ยมมาก
หลิงเซียวปรายตามองหลิงหลานที่ควบคมหุ่นรบให้หยุดนิ่งไม่ไหวติงข้างกายก็รู้ว่าลูกสาวตัวเองใจเย็นมาก ในใจเขาผุดความรู้สึกที่เรียกว่าความภาคภูมิใจขึ้นมาอีกครั้ง แค่ดูจากความอดทนนี้ก็ไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปสามารถมีได้แล้ว
เมื่อเวลาผ่านไป ในที่สุดทุ่งหญ้าของพวกเขาก็กลับมาสงบเงียบเหมือนในตอนแรก จนกระทั่งถึงเวลานี้หลิงหลานค่อยขยับหุ่นรบ เธออดไม่ไหวกล่าวออกมาว่า “คุณพ่อ คุณควรทำตัวไม่เป็นจุดสนใจหน่อยนะครับ เปลี่ยนเป็นหุ่นรบที่ธรรมดาหน่อยเถอะ” เธอไม่อยากเอาแต่ซ่อนตัวอยู่ในป่าทึบไม่ออกไปหรอกนะ
หลิงเซียวได้ยินคำพูดก็เงียบไปครู่หนึ่ง หลังจากนั้นก็ถอนหายใจพูดว่า “นี่เป็นหุ่นรบที่แย่ที่สุดของพ่อแล้ว”
ในคลังหุ่นรบของเขาต่างเป็นหุ่นรบที่มีระดับสูงกว่าหุ่นรบตัวนี้ หนึ่งในนั้นก็คือสิ่งที่เรียกว่าหุ่นรบขั้นเทวะที่เขาได้มาจากการสำเร็จภารกิจอันน่ากลัวนั้น ยังมีหุ่นรบอีกหลายตัวที่เป็นเวอร์ชั่นสั่งทำโดยเฉพาะที่โลกหุ่นรบมอบให้เขาเป็นพิเศษหลังจากที่เขาสร้างทักษะระดับราชันขึ้นมาได้หลายอัน หุ่นรบพวกนี้ต่างเป็นตัวแทนสถานะส่วนตัวของเขา ขอเพียงเขานั่งบนหุ่นรบเหล่านั้น แค่สัญลักษณ์นกฟีนิกซ์ไฟตรงหน้า
