ด้านนอกประตูห้องหัวหน้ากลุ่มของศูนย์บัญชาการเหลยถิง หลินจื้อตงข่มกลั้นความหวาดกลัวที่อยากจะหนีไป จำใจกดกริ่งประตู
“ใครน่ะ?” เสียงเย็นชาหนึ่งดังมาจากด้านใน มันเป็นเสียงของเฉียวถิงหัวหน้ากลุ่มคนปัจจุบันของกลุ่มหุ่นรบเหลยถิงนี่เอง
“หัวหน้า ฉันเอง หลินจื้อตง” หลินจื้อตงสูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง ยังถือว่าพูดด้วยความเยือกเย็นอยู่
“เข้ามาสิ!” เสียงของเฉียวหลินดังขึ้น ในเวลาเดียวกันประตูห้องพลันเลื่อนออกไปทางด้านซ้าย สิ่งแรกที่เข้ามาสู่สายตาของหลินจื้อตงคือชายหนุ่มรูปร่างกำยำคนหนึ่งที่มีสีหน้าเคร่งขรึมปกคลุมไปด้วยความหนาวเหน็บกำลังนั่งอยู่บนโซฟาทางด้านขวา เขาก็ถือเฉียวถิง
ส่วนโซฟาที่อยู่ด้านข้างเขามีชายหนุ่มคนหนึ่งที่อายุน้อยกว่าเฉียวถิงเล็กน้อยกำลังนั่งอยู่ด้วยใบหน้าที่ดูชั่วร้ายอย่างเต็มเปี่ยม เวลานี้เขากำลังมองหลินจื้อตงด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม อันที่จริงตำแหน่งที่คนผู้นี้นั่งถูกคนที่เข้ามาในห้องสังเกตเห็นได้ง่ายมากกว่าเฉียวถิง แต่เฉียวถิงทรงพลังอำนาจและสะดุดตามากเกินไป ไม่สามารถทำให้คนมองข้ามได้เลย นี่ก็คือสาเหตุที่หลินจื้อตงเห็นแต่เฉียวถิงในแวบแรก
หลินจื้อตงเห็นชายหนุ่มคนนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่เขากลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว ฝืนเดินเข้าไปในประตูอย่างเยือกเย็น เวลานี้คนฉลาดอย่างเขารู้แล้วว่า ชายหนุ่มคนนี้จะต้องมาฟ้องหัวหน้าเฉียวก่อนก้าวหนึ่ง เกรงว่าเขาจะผ่านด่านนี้ไม่ง่ายแล้ว
“นั่งสิ!” เ
