พ่อของเธอกลับเปลี่ยนจากท่าทีอ่อนโยนไว้ตัว มาเป็นจู่โจมอย่างเต็มที่ ประมาณว่า ฉันก็คือพ่อของเธอ เธอต้องยอมรับ…แต่หลิงเซียวแบบนี้กลับทำให้หลิงหลานเตรียมตัวไม่ทัน ไม่รู้ว่าควรจะรับมือยังไงไปชั่วขณะ
เธอไม่อาจพูดโผงผางว่า ไม่อยากให้พ่อของเธอคิดถึงเธอ…เอาเถอะ บทสนทนาแนวรักๆ ใคร่ๆ เช่นนี้ไม่เหมาะกับพวกเขาสองพ่อลูกอย่างมาก ดังนั้น หลิงหลานเลยได้แต่เงียบเท่านั้นถึงจะถูก!
“ลูกจากไปนานขนาดนี้ พวกเราคิดถึงลูกมากเลย หลายวันนี้แม่ของลูกเป็นห่วงว่าลูกจะปรับตัวเข้ากับชีวิตในโรงเรียนได้หรือเปล่า ดังนั้นพอรู้ว่ามีโอกาสนี้ แม่ก็เลยให้พ่อมาเยี่ยม” หลิงเซียวเห็นหลิงหลานเงียบไปก็รู้สึกมีความหวัง หลังจากที่แสดงความคิดถึงลูกสาวอย่างเต็มที่อีกครั้ง ก็โยนความผิดไปให้ภรรยาตัวเองโดยไม่ลังเล ต่อหน้าคนนอก แค่กๆ เขายังต้องรักษาบุคลิกของนายพลอยู่นะ
หลิงหลานมองค้อนอย่างเย็นชา ตอบเรียบๆ ว่า “บอกแม่ของผมว่า ผมอยู่ที่นี่สบายดีทุกอย่าง แล้วก็คำพูดที่ว่าคิดถึงลูกชาย ผมแนะนำให้คุณพ่อกลับไปปรึกษาแม่ดู จากสถานการณ์ของพวกคุณในตอนนี้ สามารถให้กำเนิดลูกอีกคนได้ พอถึงตอนนั้นก็ไม่มีเวลาว่างให้คิดอะไรไร้สาระแล้ว”
“เอ่อ…นั้นก็เป็นเรื่องในภายหลังแล้ว” คำตอบที่ไม่ไว้หน้าของหลิงหลานทำให้หลิงเซียวกล่าวพลางหัวเราะอย่างสำลัก แต่เขาไม่กล้าพูดอะไร ใครใช้ให้พ่ออย่างเขาทำผิดต่อลูกสาวตัวเองล่ะ
พูดไปพูดมาก็เป็นความผิดของเขาทั้งนั้น เขาหายตั
