วไปอย่างกะทันหันสิบหกปีก็ช่างเถอะ ทำไมพอโผล่ตัวออกมาก็ก่อเรื่องใหญ่เลย โยนลูกสาวของตัวเองเข้าไปในถ้ำหมาป่าอย่างโรงเรียนทหารชายที่หนึ่งนี้ ทุกครั้งที่คิดเรื่องพวกนี้ หลิงเซียวก็จะตีอกชกหัว หงุดหงิดใจอย่างมาก
ถึงแม้หลิงเซียวจะโดนหลิงหลานโจมตีใส่ แต่หัวใจอันยิ่งใหญ่ที่แข็งแกร่งอย่างหาใดเปรียบของเขาไม่ได้กระทบกระเทือนเลยสักนิดเดียว เขายังคงดำเนินแผนการของเขาต่อไปอย่างแน่วแน่ ใช่แล้ว เขาเตรียมตัวเอาไว้ว่าก่อนที่จะออกจากโรงเรียนทหาร เขาจะต้องคว้าหัวใจลูกสาวของเขามาให้ได้ ให้เธอเรียกเขาว่า ‘พ่อ’ ด้วยความเต็มใจ ไม่ใช่ใช้การเขียนอย่างเย็นชามาเรียกขานเขา พอคิดว่าลูกสาวตัวเองจะเรียกเขาว่า ‘พ่อ’ อย่างอ่อนหวานแล้ว เขาก็รู้สึกเลือดลมปั่นป่วนขึ้นมา
ตอนนี้หลิงเซียวเมินไปแล้วว่า หลิงหลานที่ทำตัวสง่างามเย็นชาน่าเกรงขามมาตลอดจะเปลี่ยนมาเรียกด้วยท่าที่อ่อนหวานได้เหรอ? เห็นได้ชัดว่า ความคิดของหลิงเซียวไม่มีทางเป็นจริงแน่นอน…
แม้แต่หลิงเซียวเมื่ออยู่ต่อหน้าหลิงหลานก็ดูเป็นวีรบุรุษที่สูญเสียความกล้าหาญอยู่บ้าง กระทั่งรอยยิ้มอบอุ่นที่เดิมทีเจิดจ้าอย่างไร้ที่สิ้นสุด เวลานี้ก็ดูกระอักกระอ่วนเล็กน้อย แต่ความรักของพ่อที่แฝงไปด้วยการยอมกล้ำกลืนความไม่เป็นธรรมเพื่อประนีประนอมความเช่นนี้กลับทำให้พวกฉีหลงเกิดความรู้สึกมากมายขึ้นในใจ มีหลายคนถึงขนาดมองไปยังลูกพี่ตัวเองด้วยสายตาอิจฉาและเคารพนับถือ สมกับที่เป็นลูกพี
