เวลาผ่านไปนานเข้า พวกเขาแทบจะไม่สนใจเรื่องที่หลิงเซียวเป็นพ่อของหลิงหลานเลย นี่เป็นตัวอย่างที่ดีของความมืดใต้ดวงไฟ พูดได้แค่ว่า ในสายตาของพวกเขา หลิงหลานแข็งแกร่งจนทำให้พวกเขาลืมตัวตนของหลิงเซียวได้เลย
“แม่งเอ๊ย พ่อโง่เง่านี่ยังจะเล่นลูกไม้อะไรอีก?” หลิงหลานที่หงุดหงิดใจได้แต่อยู่ในห้องโถงรอคอยการมาถึงของพ่อเธอด้วยใบหน้าเย็นเยียบ
พอเห็นลูกพี่หลานมีไอเย็นไปทั่วทั้งร่าง ทุกคนต่างรู้ว่าหลิงหลานอารมณ์เสียเอามากๆ ตอนนี้ลั่วล่างแน่ใจแล้วว่า ลูกพี่ของเขาจะต้องรู้จักพลตรีคนเมื่อตะกี้แน่นอน
นอกจากตัวแทนของพวกระดับสูงในโรงเรียนทหารแล้ว คนที่มาบ้านพักมีเพียงคนจากกองพลที่ยี่สิบสามสามคนเท่านั้น คนที่เดินนำก็คือหลิงเซียว ส่วนอีกสองคนก็ตามหลังเขามาอย่างเงียบเชียบ เมื่อหลิงเซียวก้าวเข้าไปในห้องโถงของบ้านพัก พวกเขาก็เลือกสองตำแหน่งแล้วยืนนิ่งไม่ไหวติงโดยอัตโนมัติ
หลิงหลานเห็นดังนั้นก็รู้ว่าสองคนนี้จะต้องเป็นคนคุ้มกันส่วนตัวของพ่อเธอแน่นอน เพราะว่าตำแหน่งที่พวกเขายืนอยู่ หนึ่งคือหน้าต่าง ขอบเขตสายตาตรงหน้าต่างกว้างมาก สามารถควบคุมสถานการณ์ด้านนอกไว้ได้ ส่วนอีกคนก็ยืนอยู่ในตำแหน่งที่แทบจะถูกทุกคนมองข้าม แต่ทุกคนในห้องโถงต่างตกอยู่ในสายตาของเขาอย่างชัดเจน พูดอีกอย่างก็คือ ไม่ว่าใครในห้องโถงมีการเคลื่อนไหวผิดปกติอะไรขึ้นมา เขาสามารถมองเห็นได้ทั้งหมด คนหนึ่งอยู่ที่ลับ คนหนึ่งอยู่ที่แจ้ง คนหนึ่งอยู่ด้านใ
