ิงหลานของตัวเองพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย ก่อนจะเห็นหลิงหลานเอามือสองข้างกอดอก มองอีกฝ่ายด้วยใบหน้าเย็นยะเยือก…เอาเถอะ ลูกพี่อารมณ์ไม่ค่อยดีแน่นอน พวกเขายืนห่างหน่อยจะดีกว่า
หานจี้จวิน เซี่ยอี๋และหลินจงชิงสามคนถอยไปข้างหลังหลายก้าวอย่างเงียบเชียบ หานจี้จวินยังคงเป็นพี่น้องที่มีน้ำใจ ก่อนจะถอยหลังไปเขายังไม่ลืมดึงฉีหลงที่เอื่อยเฉื่อยด้วย
ฉีหลงมองพวกเขาสามคนเว้นระยะห่างจากลูกพี่หลานอย่างไร้สุ้มไร้เสียงด้วยสีหน้างุนงง ก่อนจะสัมผัสกลิ่นอายของลูกพี่ตัวเองอีกรอบ เอาเถอะ ถึงแม้ว่าเขาจะเฉื่อยชา แต่สัญชาตญาณสัตว์ป่าของเขาทำให้เขารู้ว่า การตัดสินใจของพวกหานจี้จวินคือสิ่งที่ถูกต้อง ดังนั้นเขาก็ถอยหลังตามไปทันที และเขาก็ไม่ลืมเตือนลั่วล่าง ช่วยเหลือสหายที่ร่วมตกทุกข์ได้ยากด้วยกันกับเขา
หลังจากที่ลั่วล่างตระหนักได้ก็ถอยหนีไปอย่างเงียบเชียบแบบนี้เช่นกัน อันที่จริงการกระทำเหล่านี้เสร็จสิ้นภายในเวลาไม่กี่วินาทีเท่านั้น ถ้าหากไม่ได้สังเกตละก็ คงจะคิดว่าพวกเขาห้าคนถอยหลังไปแทบจะพร้อมกันเลย
บางทีไอเย็นเยียบทั่วร่างของหลิงหลานอาจจะกดดันผู้คนอยู่บ้าง ในที่สุดพอรู้ตัวอีกทีหลิงเซียวก็สังเกตเห็นว่า ลูกสาวของเขาดูเหมือนไม่ได้ยินดีต้อนรับการมาของเขาเลย เขารีบลุกขึ้นมาเอ่ยด้วยรอยยิ้มกระอักกระอ่วนเล็กน้อยว่า “นักเรียน การมาของพวกเรารบกวนเธอหรือเปล่า?”
“คุณว่าไงล่ะ? ท่านพลตรี?” หลิงหลานตอบอย่างเย็นชา เธอคาดการณ
