หลี่ซื่ออวี๋ได้แต่เงียบต่อไป เพราะว่าวิชาแพทย์ของเขายังไปไม่ถึงระดับนี้จริงๆ ปกติแล้วแพทย์ทหารที่กลายเป็นแบบนั้นจะต้องเป็นหมอมานานยี่สิบปี ประสบการณ์ในการรักษาที่สั่งสมออกมาถึงจะทำให้พวกเขาทำเรื่องเช่นนี้ได้
“ในเมื่อนายทำเรื่องนี้ไม่ได้ นายบอกฉันได้ยังไงว่าอาการบาดเจ็บของลั่วล่างไม่ใช่โรคเก่ากำเริบขึ้นมา?” หลิงหลานเลิกคิ้วถามกลับ
ลูกพี่ ชั่วมากเลยอะ! เสี่ยวซื่อกับลั่วล่างเห็นหลี่ซื่ออวี๋ไม่มีโทสะทั้งๆ ที่ถูกลูกพี่ของตนถามกลับ พวกเขาก็ลอบส่ายศีรษะถอนหายใจ
โยนความรับผิดชอบให้อีกฝ่ายอย่างง่ายดาย แถมยังไม่ติดหนี้บุญคุณอีกฝ่ายด้วย…นี่ก็ยืนยันอีกครั้งแล้วว่าทำไมมีเพียงลูกพี่หลานเท่านั้นที่เป็นลูกพี่ของพวกเขาได้ ลูกพี่หลานเหนือกว่าพวกเขาในทุกๆ ด้านอย่างที่คิดเอาไว้เลย กระทั่งเรื่องความต่ำช้าก็เป็นแบบนี้เช่นกัน
หน้าอกของหลี่ซื่ออวี๋กระเพื่อมหลายครั้งทันที ทำให้หลิงหลานกังวลอยู่บ้างว่าเขาจะโกรธจนเป็นลมไหม เธออดทบทวนการกระทำของตัวเองไม่ได้ว่า เธอทำเกินไปหรือเปล่า… (ตอนนี้เธอเพิ่งจะรู้เรอะ?)
“ได้ ครั้งนี้ถือว่าเป็นความผิดของฉัน งั้นก็ให้ลั่วล่างกลับมารักษาใหม่อีกรอบ” หลี่ซื่ออวี๋สะกดกลั้นโทสะลงได้แล้วในที่สุดก็กัดฟันตอบ เขาถลึงตาใส่ลั่วล่างอย่างดุดัน ทำให้ลั่วล่างรู้ได้ถึงความหนาวเหน็บที่ทะลวงถึงไขกระดูก
ลั่วล่างเห็นดวงหน้าทะมึนของหลี่ซื่ออวี๋ เขาก็มองลูกพี่ตัวเองอย่างน่าสงสาร ขอร้องว่าอย่าให
