ิงหลานข่มขู่เขาได้อยู่เลย
หลิงหลานคล้ายกับไม่รู้สึกถึงความไม่พอใจของหลี่ซื่ออวี๋ เอ่ยด้วยใบหน้านิ่งเฉยว่า “ฉันมาก็เพื่อส่งลั่วล่างคืนให้นาย” คำพูดประโยคนี้ทำให้ลั่วล่างที่ยืนอยู่ด้านหลังเธออึ้งไปทันที ไม่เข้าใจมากๆ ว่าลูกพี่หลานของเขาพูดแบบนี้ทำไม
“ส่งคืน? หมายความว่ายังไง?” หลี่ซื่ออวี๋ก็ตะลึงงันไปเหมือนกัน มองหลิงหลานด้วยสีหน้ามึนงง
“แผลเก่าของเขากำเริบ ถ้าฉันไม่มาหานาย แล้วจะไปหาใครได้อีก?” มุมปากของหลิงหลานยกขึ้นเล็กน้อย กวาดมองด้วยสายตาเย็นเยียบ แววตานั้นเฉียบคมทำให้หัวใจของหลี่ซื่ออวี๋กระตุกขึ้นครั้งสองครั้ง
ลั่วล่างได้ยินคำพูดนี้ก็ลอบปาดเหงื่อเย็นๆ ที่พรั่งพรูออกมาจากหน้าผาก ‘ลูกพี่ นายชั่วร้ายเกินไปแล้ว ไม่นึกเลยว่าจะกล้าเอาอาการบาดเจ็บพวกนี้มาใส่ร้ายนักเรียนดีเด่นหลี่’
หลี่ซื่ออวี๋สงบใจ เอ่ยประท้วงด้วยใบหน้าโกรธเคืองว่า “นี่มันจะเป็นไปได้ยังไง ตอนที่เขาออกไป ข้อมูลต่างๆ บ่งบอกชัดเจนว่าเขาหายดีจนไม่อาจดีไปมากกว่านี้แล้ว…”
“แต่เขาได้รับบาดเจ็บจริงๆ” หลิงหลานชี้ไปที่ลั่วล่าง ส่งสัญญาณให้หลี่ซื่ออวี๋เข้ามาตรวจสอบดู
หลี่ซื่ออวี๋สาวเท้าขึ้นมาข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วจับชีพจรของลั่วล่าง สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันใด เขารีบลูบหน้าอกของลั่วล่าง ตรวจดูอาการบาดเจ็บภายใน จากนั้นเขาก็จ้องหลิงหลานอย่างดุดัน เอ่ยด้วยความโกรธเกรี้ยวว่า “ทำไมนายลงมือหนักขนาดนี้?”
หลิงหลานดึงแขนเสื้อตัวเองอย่างใจ
