มายเลขหนึ่งค่อยลืมตาขึ้น กล่าวอย่างเรียบนิ่งว่า “มาแล้วสินะ!”
หลิงหลานอดแขวะในใจไม่ได้ คำพูดประโยคนี้พูดออกมาได้เสแสร้งมาก เธอถูกอาจารย์หมายเลขหนึ่งลากเข้ามานะ อาจารย์หมายเลขหนึ่งยังจะไม่รู้ได้อีกเหรอว่าเธอมาแล้วหรือว่ายังไม่มา?
“ได้ยินเสี่ยวซื่อพูดว่า เพื่อนของเธอโดนยาปลุกเหรอ?” หมายเลขหนึ่งไม่สนใจความคิดในใจของหลิงหลาน เอ่ยถามอย่างตรงไปตรงมา
“ใช่ค่ะ อาจารย์หมายเลขหนึ่ง ยาปลุกนี้ถอนได้ไหมคะ?” หลิงหลานได้ยินคำกล่าว แววตาสว่างไสวฉับพลัน ใช่แล้ว เธอลืมเข้ามาสอบถามอาจารย์ในมิติการเรียนรู้ได้ยังไง? เสี่ยวซื่อยังเฉลียวฉลาดกว่า นึกเรื่องนี้ได้ หลิงหลานยกนิ้วโป้งเสี่ยวซื่อโดยไม่ลังเล
“ยาปลุกไม่มียาถอน” อาจารย์หมายเลขหนึ่งตอบกลับเรียบๆ
หลิงหลานได้ยินคำพูด แววตาก็ทะมึนลง หรือว่าเธอได้แต่มองดูลั่วล่างทนทรมานเหรอ?
“แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีทางแก้เลย” อาจารย์หมายเลขหนึ่งกล่าวต่อ นี่ทำให้อารมณ์ของหลิงหลานที่เดิมทีหดหู่ใจตื่นเต้นขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาทั้งสองข้างเปล่งประกายจ้องมองอาจารย์หมายเลขหนึ่ง หวังว่าอาจารย์หมายเลขหนึ่งสามารถบอกวิธีการดีๆ ออกมาได้
“เพื่อนของเธอชื่อลั่วล่าง ใช่ไหม” อาจารย์หมายเลขหนึ่งเหมือนกับไม่สนใจความร้อนรนของหลิงหลาน เริ่มยืดบทสนทนาออกไป
หลิงหลานรีบเอ่ยด้วยความร้อนใจว่า “ใช่ค่ะ อาจารย์หมายเลขหนึ่ง ต้องใช้วิธีการอะไรคะ ถึงจะแก้ปัญหาเรื่องยาปลุกบนตัวลั่วล่างได้?” ขอร้องล่ะ นี่มั
