นเร่งด่วนจนไฟไหม้มาถึงขนคิ้วแล้วนะ อาจารย์หมายเลขหนึ่ง คุณก็พูดคำตอบออกมาตรงๆ หน่อยเถอะ
อาจารย์หมายเลขหนึ่งกวาดตามองมาด้วยสายตาเย็นชา แช่แข็งความรู้สึกร้อนใจของหลิงหลานทันที สมองของเธอแจ่มใสโดยพลัน
“ใจเย็นลงแล้วหรือยัง?” อาจารย์หมายเลขหนึ่งแค่นเสียงเย็น ไม่พอใจกับอาการตื่นตระหนกของหลิงหลานอยู่บ้าง
“ขอโทษค่ะ อาจารย์หมายเลขหนึ่ง จิตใจของฉันไม่มั่นคงแล้ว” หลิงหลานได้สติกลับมาก็รีบก้มหน้าเอ่ยยอมรับผิด
“เป็นห่วงเพื่อนไม่ใช่เรื่องผิด แต่ต้องจำเอาไว้ว่า ไม่ว่าเมื่อไหร่เธอต้องรักษาความเยือกเย็นไว้ ไม่อย่างนั้นเธอไม่เพียงช่วยเหลือเพื่อนของเธอไม่ได้แล้ว เธอยังจะทำร้ายอีกฝ่ายด้วย” อาจารย์หมายเลขหนึ่งเข้าใจความรู้สึกร้อนใจของหลิงหลานตอนนี้ได้ แต่ว่าเขาไม่อาจยอมรับได้ ควรรู้เอาไว้ว่าถ้าหากสูญเสียความเยือกเย็นในขณะที่อยู่บนสนามรบ ไม่เพียงแต่จะทำร้ายตัวเอง มันยังจะถ่วงเพื่อนร่วมรบด้วย นี่เป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้เป็นอันขาด
“ฉันเข้าใจแล้วค่ะ!” หลิงหลานผงกศีรษะ ตอนนี้แววตาของเธอไม่มีความลังเลอีกต่อไปแล้ว มีเพียงความเยือกเย็นและความแน่วแน่เท่านั้น
อาจารย์หมายเลขหนึ่งจ้องมองหลิงหลานอยู่หลายวินาทีด้วยสายตาเย็นเยียบ ส่วนหลิงหลานที่อยู่ภายใต้สายตากดดันอย่างยิ่งยวดของอาจารย์หมายเลขหนึ่ง ก็ไม่ได้กลัวหัวหด หากแต่มองอาจารย์หมายเลขหนึ่งอย่างเด็ดเดี่ยวตั้งแต่ต้นจนจบ
“จำคำที่เธอพูดในวันนี้เอาไว้!” อาจารย์หมายเ
