ลขหนึ่งเก็บสายตากลับมาด้วยความพึงพอใจ กล่าวต่อว่า “เธอลืมไปแล้วสินะ ไม่ว่าเธอจะอยู่ในมิติการเรียนรู้นานเท่าไหร่ เมื่อออกไปก็เป็นแค่ช่วงเวลาหนึ่งวินาทีเท่านั้น ไม่ได้ถ่วงเวลาในการช่วยเหลือเพื่อนของเธอเลย”
หลิงหลานก้มหน้าด้วยความละอายใจ ว่าไปแล้วเมื่อสักครู่เธอก็ลืมเรื่องนี้ไปจริงๆ เป็นเหมือนกับที่อาจารย์หมายเลขหนึ่งว่าไว้ สภาพจิตใจของเธอไม่มั่นคงแล้ว สูญเสียความเยือกเย็นไป ไม่มีความสามารถในการตัดสินใจ การกระทำที่ห่วยแตกแบบนี้ควรโดนสั่งสอนจริงๆ นั่นแหละ
“ฉันจำได้ว่า ลั่วล่างคือคนที่เปิดใช้พรสวรรค์ด้านบุคลิก และจนกระทั่งตอนนี้ก็ยังควบคุมตัวเองไม่ได้?” อาจารย์หมายเลขหนึ่งเห็นหลิงหลานรับรู้ความผิดพลาดของตัวเองอย่างลึกซึ้งแล้ว ก็เอ่ยหัวข้อในตอนแรกต่อ
ตอนนี้หลิงหลานกลับมาเป็นปกติแล้ว เธอเอ่ยอย่างเยือกเย็นว่า “ใช่ค่ะ อาจารย์หมายเลขหนึ่ง” นี่ก็เป็นปัญหาที่รบกวนใจเธอ เธออยากช่วยลั่วล่างแต่ไม่รู้ว่าจะเริ่มลงมือจากตรงไหนดี ควรรู้เอาไว้ว่า พรสวรรค์ของลั่วล่างคือพรสวรรค์ที่ยอดเยี่ยมสุดขีด แต่น่าเสียดายที่ไม่สามารถควบคุมได้ นี่ก็เหมือนกับดาบสองคม ในขณะที่ทำร้ายศัตรูก็ทำร้ายตัวเองไปด้วย นี่ก็เป็นสาเหตุที่ก่อนหน้านี้หลิงหลานจำกัดการเปิดใช้พรสวรรค์ของลั่วล่างมาตลอด ไม่ว่าจะเป็นโรงเรียนทหารหรือว่ากองทัพต่างก็ไม่อาจยอมรับพรสวรรค์ที่ไม่มั่นคงได้
“นั่นเป็นพรสวรรค์ที่ยอดเยี่ยมมากจริงๆ…” อาจารย์หมายเลขหนึ
