แล้ว
ดวงหน้าซาลาเปาที่เดิมทีดูน่ารักของเสี่ยวซื่อพลันอ้าปากกว้าง เขี้ยวสองข้างเริ่มยืดยาวออกมา ดวงตากลมๆ ก็เริ่มเปลี่ยนเป็นดำสนิทไปทั่วทั้งตา ใบหน้าของเขาซีดขาวขึ้นเรื่อยๆ ทว่ามันกลับขัดกับริมฝีปากของเขาที่แดงราวกับเลือดสดๆ
‘เปาะ!’ นิ้วข้างหนึ่งดีดใส่ศีรษะปีศาจของเสี่ยวซื่ออย่างแรงทันที หลิงหลานเอ่ยด้วยสีหน้าดำทะมึนว่า “นายทำอะไรเนี่ย นายอยากเอารูปร่างผีสางแบบนี้มาหลอกใครกันฮะ?” เสี่ยวซื่อปรากฏตัวด้วยไอปีศาจที่พุ่งขึ้นสูงอย่างกะทันหัน ต่อให้หัวใจของหลิงหลานสงบนิ่งอีกสักแค่ไหนก็อดกระตุกอย่างรุนแรงไม่ได้เหมือนกัน แม่งเอ๊ย ตั้งแต่เด็กจนโตเธอไม่ชอบดูหนังผีเลยนะ
เสี่ยวซื่อถูกหลิงหลานดีดหน้าผากก็เด้งกลับมาเป็นรูปร่างเดิมทันที เสี่ยวซื่อเห็นหลิงหลานทำหน้าเดือดดาลก็รีบกุมศีรษะของตัวเองวิ่งหนีไปทันที เอ่อ ไม่สิ เขาไป ‘ฆ่าคน’ ทันที…
……
เวลานี้เอง หลี่หลานเฟิงที่กำลังทบทวนวิชาเลือกของตัวเองในโลกเสมือนจริงของโรงเรียนทหารพลันรู้สึกถึงพลังงานที่น่ากลัวและคุ้นเคยปะทุออกมาในโลกเสมือนจริง พลังผีซวีของเขาส่งเสียงเตือนอย่างรุนแรงออกมาโดยพลัน และก่อเป็นโล่ป้องกันที่แข็งแกร่งและทรงพลังโดยอัตโนมัติ
“นี่มันพลังผีซวี นี่มันเป็นไปได้ยังไง?” หลี่หลานเฟิงมองไปยังทิศทางที่พลังผีซวีระเบิดออกมาด้วยสีหน้าซีดเผือด ทำหน้าเหมือนไม่อยากจะเชื่อ เขารู้ดีว่าพลังนี้มาจากภายในโรงเรียนทหาร ไม่อย่างนั้นสัมผัสของเขาคงไม่รุน
