เสี่ยวซื่อเห็นว่าหัวเตียงมีปุ่มกดมากมายก็แทรกซึมเข้าไป ไม่นานเขาก็พบตู้นิรภัยที่ซือหมิงอี้ซ่อนยาเอาไว้มากมาย พอเปิดดูก็พบว่าด้านในนอกจากจะมียาถอนพิษยาชาแล้ว ยาชนิดอื่นๆ ต่างเป็นยาที่เพิ่มความสนุกสนานต่างๆ นานา ยาเหล่านี้เรียกรวมๆ ว่า ยาปลุกอารมณ์
เสี่ยวซื่อค้นเจอคำอธิบายของยาปลุกอารมณ์ในคลังข้อมูลแล้ว เขาเอ่ยขึ้นในห้วงจิตใจขณะที่ดวงหน้าเล็กๆ ดูสับสน “ลูกพี่ ดูเหมือนยาปลุกจะไม่มียาถอนพิษเลย ยาถอนพิษเพียงหนึ่งเดียวก็คือหาผู้หญิงให้เขาสักคน…แต่ว่าคนในโรงเรียนทหารนี้ต่างเป็นผู้ชาย มีแค่เธอคนเดียวที่เป็นผู้หญิงนะ”
เสี่ยวซื่อเห็นสายตาอำมหิตของหลิงหลานกวาดมองเข้ามาก็รีบก้มหน้างุดมองนิ้วมือ “แน่นอนว่าไม่ได้อยู่แล้ว หาผู้ชายมาสักคนก็ได้เหมือนกัน…” ในคลังข้อมูลก็มีผู้ชายถอนพิษให้กับผู้ชาย ถึงแม้เสี่ยวซื่อไม่เข้าใจว่าทำไมการถอนพิษจำเป็น ต้องใช้ผู้ชายกับผู้หญิงก็ตาม…เสี่ยวซื่อที่ใสบริสุทธ์ยังไม่เข้าใจว่าอะไรคือความสุขของความรัก
“นายก็อย่าออกความเห็นอะไรที่มันพิเรนทร์สิ” หลิงหลานเอ่ยด้วยความไม่สบอารมณ์
ตอนนี้เอง ลั่วล่างลุกขึ้นมาด้วยความกระเสือกกระสน ฝืนสะกดกลั้นความอึดอัดในร่างกาย กล่าวกับหลิงหลานว่า “ลูกพี่ ฉันไหว” ลั่วล่างไม่อยากถ่วงขาลูกพี่ในช่วงเวลาอันตรายแบบนี้
หลิงหลานมองปราดไปยังลั่วล่างที่เวลานี้สองขาสั่นระริกเล็กน้อย สภาพนี้สามารถตามเธอฝ่าออกไปจากศูนย์บัญชาการเทียนจีได้จริงๆ เหรอ? หลิ
