งหลานไม่คิดว่าลั่วล่างสามารถทำได้จริงๆ
บางทีลั่วล่างอาจจะรู้สึกได้ถึงความไม่ไว้วางใจของหลิงหลาน เขากัดริมฝีปากของตัวเอง เอ่ยด้วยใบหน้าขึงขังว่า “ลูกพี่ เชื่อฉัน ฉันทำได้แน่!” เขา…ลั่วล่างไม่มีทางพ่ายแพ้ให้กับยาชาเป็นอันขาด และก็ไม่มีทางแพ้ให้กับยาปลุกที่แปลกประหลาดนั่นด้วย…
ความมุ่งมั่นของลั่วล่างทำให้ในใจหลิงหลานทอดถอนใจเล็กน้อย ภายนอกลั่วล่างดูเป็นคนที่อ่อนแอเปราะบางมากที่สุดในหมู่เพื่อนๆ ทุกคน แต่ความดุดันดื้อรั้นในส่วนลึกไม่ได้ด้อยไปกว่าฉีหลงเลย พูดได้ว่าคนอื่นๆ ในทีมด้อยกว่าเขาในด้านนี้ หลิงหลานเชื่อว่าถ้าหากเธอปล่อยลั่วล่างตามเธอไปจริงๆ ละก็ ต่อให้เขาทำให้ตัวเองบาดเจ็บสาหัส ลั่วล่างก็จะต้องตามหลังเธอไปอย่างเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ก่อนที่เขาจะหมดสติลงโดยสิ้นเชิง ช่างเป็นเด็กที่กระตุ้นให้คนรู้สึกเจ็บปวดใจจริงๆ…
หลิงหลานได้แต่พยักหน้ากล่าวว่า “เข้าใจแล้ว!”
คำตอบของหลิงหลานทำให้ดวงหน้าของลั่วล่างปรากฏรอยยิ้มออกมา ลูกพี่ยังคงยินดีเชื่อใจเขา…
ในตอนนี้เอง หลิงหลานสาวเท้าพรวดทีหนึ่งในตอนที่ลั่วล่างยังไม่ทันมีปฏิกิริยาตอบสนอง ก่อนจะบีบตรงท้ายทอยของลั่วล่างฉับพลัน ลั่วล่างดูไม่เข้าใจเล็กน้อย จากนั้นดวงตาทั้งสองข้างของเขาก็ปิดลงหมดสติไป
หลิงหลานยื่นมือซ้ายออกมารวบไว้ตามสถานการณ์ ก่อนจะโอบกอดลั่วล่างเบาๆ ปากก็เอ่ยเสียงแผ่วเบาด้วยจนใจว่า “เด็กโง่ ฉันแบกนายไปสะดวกกว่าอีกไม่ใช่เหรอ?”
“อ้าๆๆๆ! ลูกพ
