เดิมทีพวกเขาต่างเป็นลูกรักพระเจ้าของสถาบันศูนย์กลางลูกเสือ เติบโตขึ้นอย่างราบรื่นมาโดยตลอด แทบจะไม่เจออุปสรรคอะไรภายใต้การนำของหลิงหลาน เมื่อเข้าสู่โรงเรียนทหาร ต่อให้พวกเขาตกอยู่ในสถานการณ์ถูกบีบบังคับให้รับการเดิมพัน ในตอนที่ทุกคนต่างเห็นว่าพวกเขาต้องพ่ายแพ้ พวกเขาก็รีบใช้ประโยชน์ในสภาพเสียเปรียบพลิกกลับมาเอาชนะกลุ่มหุ่นรบเหลยถิง…
จำเป็นต้องพูดว่าพวกเขาเริ่มทระนงตน เปี่ยมล้นไปด้วยความมั่นใจในตัวเองแล้ว คิดว่าไม่มีกลุ่มอำนาจไหนสามารถขัดขวางการตั้งตนของกลุ่มนักเรียนใหม่ได้อีกต่อไป แต่ว่าเวลานี้ลั่วล่างกลับหายสาบสูญไปอย่างลึกลับต่อหน้าต่อตาพวกเขา เรื่องนี้เป็นเหมือนกับน้ำเย็นถังหนึ่งที่ราดใส่หัวพวกเขา ทำให้พวกเขารู้ว่าโรงเรียนทหารนั้นลึกล้ำซับซ้อน ยังเร็วเกินไปที่พวกเขาจะหยิ่งผยอง
‘ตึง! ตึง! ตึง!…’ เสียงรองเท้าบูททหารย่ำลงพื้นอย่างแข็งแรงและเป็นจังหวะดังลงมาจากด้านบนบันได มันทรงพลังและมั่นคงทำให้หัวใจของบรรดาคนที่เดิมทีนั่งเคร่งเครียดอยู่ด้านล่างสงบลง พวกเขาแทบจะลุกขึ้นมาหันหน้ามองไปพร้อมกัน ร่างหนึ่งที่ดูคุ้นเคยเดินลงมาจากชั้นบน แววตาของพวกเขาวาวโรจน์ฉับพลัน เปลวไฟของสิ่งที่เรียกว่าความหวังส่องประกายอยู่ด้านใน
หลิงหลานเดินลงมาจากบนบันไดด้วยใบหน้าเย็นเยียบ เมื่อเธอเห็นพวกเขาก็สั่งการว่า “อู่จย่ง พวกนายรออยู่ที่นี่ ทำเป็นไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น…” ถึงแม้น้ำเสียงของหลิงหลานยัง
