คงราบเรียบ แต่ว่าทุกคนในที่แห่งนี้ต่างสัมผัสได้ถึงจิตสังหารบนตัวหลิงหลานรางๆ ไอเย็นทะลวงตรงไปที่หัวใจ
ลูกพี่หลานโมโหแล้ว! หัวใจทุกคนต่างรู้ดีว่านี่หมายความว่าอะไร
อู่จย่งอึ้งไป แต่ก็เข้าใจอย่างรวดเร็วและกล่าวว่า “เข้าใจแล้ว ลูกพี่หลาน!”
หานจี้จวินขมวดคิ้ว แววตาฉายความกังวลขึ้นมาแวบหนึ่ง เอ่ยถามว่า “ลูกพี่หลาน นายคิดจะเคลื่อนไหวตามลำพังเหรอ?”
“ใช่ ฉันหาร่องรอยของลั่วล่างเจอแล้ว แต่ว่าที่นั่นไม่เหมาะให้เคลื่อนไหวเป็นกลุ่ม ฉันไปช่วยลั่วล่างคนเดียวจะสะดวกกว่า” หลิงหลานอธิบาย
“อีกฝ่ายเป็นใคร?” เซี่ยอี๋เอ่ยปากถามฉับพลัน ดวงตาทั้งสองข้างเต็มไปด้วยไฟโทสะ
“กลุ่มหุ่นรบเทียนจี!” หลิงหลานกัดฟันกล่าวออกมาทีละคำ ไฟโทสะที่ฝืนข่มกลั้นมาตลอดปะทุออกมาตามห้าคำนี้ มือขวาของเธออดฟาดลงบนราวจับหน้าบันไดไม่ได้ จากนั้นก็ได้ยินเสียงผัวะ ราวจับไม้แข็งๆ ของบันไดถูกหลิงหลานฟาดอย่างแรงจนหักเป็นสองท่อนด้วยความเดือดดาล
หานจี้จวินเห็นดังนั้น สีหน้าก็อดเปลี่ยนไปยกใหญ่ไม่ได้ “ลูกพี่หลาน หรือว่าลั่วล่างเกิดเรื่องแล้ว?”
สีหน้าของคนอื่นๆ ก็เปลี่ยนไปอย่างยิ่งยวดเช่นกันหลังจากคำถามนี้ ดวงตาหลายคู่ที่มีไฟโทสะพุ่งทะยานจ้องมองไปยังหลิงหลาน หวังว่าหลิงหลานจะบอกคำตอบให้พวกเขา
หลิงหลานกัดฟันกล่าวว่า “ตอนนี้ยังไม่มี แต่ไม่รับรองว่าหลังจากนี้จะไม่มี ดังนั้น ฉันต้องรีบไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้…”
หลิงหลานมองอู่จย่ง หานจี้จวินแ
